“چرا آرامش سوریه برای صهیونیست‌ها خط قرمز است؟”

گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم- گزارش‌ها حاکی از افزایش منازعات داخلی در مناطق دروزی‌نشین سوریه است. انتشار این اخبار، به‌ویژه پس از امضای توافق میان “قسد” و “هیئت تحریرالشام”، به‌نظر نمی‌رسد تصادفی باشد. موضوع کاملاً روشن است: رژیم صهیونیستی هیچ‌گونه ثبات و آرامشی در سوریه را نمی‌پذیرد، حتی اگر ایالات متحده ادعای نظارت بر آن را داشته باشد! به عبارتی دیگر، “سوریه ناآرام” به یک نقشه راه در سیاست خارجی رژیم صهیونیستی تبدیل شده است. نه‌تنها نتانیاهو و اعضای کابینه ائتلافی او، بلکه مخالفان سیاسی نخست‌وزیر رژیم اشغالگر قدس نیز بر این باورند که ایجاد و ادامه بحران‌های داخلی در مناطق مختلف سوریه، زمینه‌ساز مداخله‌گری مزمن تل‌آویو در حوزه شامات خواهد بود.

در عرصه روابط بین‌الملل، نبردها همواره با شلیک مستقیم گلوله‌ها و تصرف فیزیکی مرزها آغاز نمی‌شوند. یکی از پیچیده‌ترین و مخرب‌ترین الگوهای رفتار خصمانه از سوی بازیگران سلطه‌گر مانند آمریکا و رژیم صهیونیستی، استراتژی «بی‌ثبات‌سازی ساختاری» یا «مهندسی بحران‌های مزمن» است؛ رویکردی که در آن، یک بازیگر به دنبال نابودی مداوم ظرفیت‌های زیست، توسعه و آرامش دیگران است. یک کشور باثبات می‌تواند منابع خود را به توسعه صنعتی، ارتقای فناوری، زیرساخت‌ها و تعمیق دیپلماسی منطقه‌ای اختصاص دهد. ایجاد بحران مداوم، تمام توجه و منابع حاکمیتی جامعه هدف را از «توسعه بلندمدت» به «مدیریت بحران‌های فوری» معطوف می‌سازد.

نکته قابل توجه این است که حکومت جولانی به‌دلیل وابستگی به واشنگتن و سلطه‌پذیری از برخی بازیگران منطقه‌ای، توانایی چنین مدیریتی را ندارد! با این حال، رژیم صهیونیستی بر این باور است که شهروندان سوری هرگز نباید (حتی در ظاهر) نسبت به تثبیت اوضاع امنیتی در کشورشان امیدوار باشند! هدف بازیگر صهیونیستی این است که هزینه امنیت و زندگی روزمره در سوریه را به بالاترین سطح ممکن برساند تا انرژی ملی به‌جای شکوفایی، صرف دفع تهدیدات دائمی شود.

در این میان، رژیم اشغالگر قدس یک رویکرد مدوّن دارد: سرمایه‌گذاری گسترده بر شکاف‌های هویتی، قومی، مذهبی و نسلی از طریق هدایت جریان‌های رسانه‌ای، تا انسجام ملی دچار فرسایش شده و سرمایه اجتماعی فروپاشد. فعال‌سازی کانون‌های بحران در مرزها، حمایت پنهان و آشکار از گروه‌های تروریستی و خشونت‌طلب و خرابکاری در زیرساخت‌های حیاتی سوریه، از جمله اقداماتی است که حتی پس از استقرار هیئت تحریرالشام در دمشق، از سوی رژیم صهیونیستی ادامه یافته و نقطه پایانی برای آن قابل تصور نیست.

خوش‌بینی برخی شهروندان سوری مبنی بر اینکه حمایت آمریکا از جولانی، منجر به پایان مداخله‌گری صهیونیست‌ها در سوریه می‌شود، اکنون به بدبینی تبدیل شده است. کار به‌جایی رسیده که حتی در بحبوحه مذاکرات ننگین امنیتی میان هیئت تحریرالشام و رژیم اشغالگر قدس، نقاطی از جولان و قنیطره به‌طور رسمی از سوی تل‌آویو مورد حمله قرار می‌گیرد و جولانی نیز جرأت اتخاذ رویکردی قاطعانه در برابر چنین تجاوزی را ندارد!

دکترین خلق بحران‌های مزمن در سوریه، نوعی جنگ نامتقارن از سوی رژیم صهیونیستی برای محروم کردن این کشور از آینده است. هدف نهایی این استراتژی، القای حس بن‌بست و خستگی مفرط در حوزه شامات است. آنچه امروز در سوریه می‌گذرد، به‌وضوح نشان می‌دهد پناه‌بردن از شر رژیم صهیونیستی به دامان آمریکا، نتیجه‌ای جز ضرر مضاعف برای ملت‌های منطقه ندارد.