لبنان؛ دو قدم ایستادگی در برابر یک قدم تهاجم

بین الملل به گزارش باور خبر به نقل از تسنیم، سعدالله زارعی، کارشناس ارشد مسائل منطقه، در یادداشتی با عنوان «لبنان؛ دو گام مقاومت در برابر یک گام تجاوز» که به خبرگزاری تسنیم ارائه شده است، نوشت: ۱- هم‌اکنون نزدیک به سه سال از درگیری‌های مستمر و مستقیم میان رژیم اسرائیل و مقاومت لبنان می‌گذرد. پیش از این، این درگیری‌ها در دو دوره ۱۸ ساله و ۳۳ روزه رخ داده است. بنابراین، اسرائیل و حزب الله در مجموع ۲۱ سال در وضعیت جنگی با یکدیگر بوده‌اند و به طور طبیعی سال‌های بیشتری نیز در این حالت باقی خواهند ماند. در این ۲۱ سال، اسرائیل در اوج قدرت نظامی، اطلاعاتی و فناوری نظامی قرار داشته و حزب الله با فاصله‌ای زیاد از آن، در حال “مهار” و ناکام گذاشتن آن بوده است. رژیم اسرائیل در هر سه مرحله بخشی از سرزمین لبنان را اشغال کرده و حزب الله هیچ‌گاه در وضعیتی نبوده که بخشی از سرزمین فلسطینی تحت اشغال را در اختیار داشته باشد. نتیجه این سه جنگ، تبادل سرزمین‌های تصرف شده نبوده است. یک طرف سرزمین را اشغال کرده و طرف دیگر با وارد کردن ضربه به آن و در طی یک دوره زمانی با تقدیم خون‌های زیاد، آن را پس گرفته است. در این حدود ۴۲ سال که از پیدایش حزب الله می‌گذرد، پیروزی یکی و شکست دیگری هیچ‌گاه با عنصر جغرافیا اندازه‌گیری و داوری نشده است. به‌عنوان مثال، ارتش اسرائیل که با استفاده از انواع اقدامات مجرمانه، بخش‌هایی از جنوب لبنان را در تصرف دارد، به عنوان یک پیروزی ارزیابی نمی‌شود. پیروزی ارتش اسرائیل تنها یک معیار دارد و آن رفع خطر امنیتی بلندمدت از مناطق شمالی فلسطین در برابر تهدیدات از سوی لبنان است. این رفع خطر دو راه مشخص دارد: یا از طریق مصالحه با اسرائیل از سوی طرف لبنانی و یا ریشه‌کن شدن دائمی تهدید از طریق غلبه مطلق نظامی اسرائیل بر لبنان. دسترسی اسرائیل به نیروهای حزب الله و یا تسلط بر سرزمین لبنان در حالی که حزب الله نه به مصالحه و نه به کنار گذاشتن سلاح مقاومت تمایل دارد، دستاوردهای دشمن، هرچند مهم باشد، صرفاً تاکتیکی و قابل بازگشت ارزیابی می‌شود. کما اینکه اگر رژیم در ادعای تسلط بر تونل‌های نبطیه و ارتفاعات مشرف به آن حقیقت داشته باشد، این برای بار دوم اتفاق می‌افتد و فاصله این دو اتفاق ۴۵ سال است. حزب الله ۳۰ سال پیش توانسته است پس از ۱۵ سال اشغال این ارتفاعات توسط دشمن، آن را به دست آورد و ۳۰ سال طول کشیده تا اسرائیل دوباره آن را به چنگ آورد. همه می‌دانند حزب الله امروز نسبت به زمانی که ۳۰ سال پیش ارتش اسرائیل را وادار به ترک نبطیه و این ارتفاعات کرده، قوی‌تر است. حال هرچند اسرائیل با استناد به ضرباتی که در این دو سال اخیر به حزب الله زده، آن را از دو سال پیش ضعیف‌تر ارزیابی می‌کند، اما نمی‌تواند افزایش قدرت امروز حزب الله نسبت به سال ۱۳۷۵ ش/ ۱۹۹۶ م که از نبطیه فرار کرده را نادیده بگیرد. این خود نشان می‌دهد که تهدید امنیتی مناطق شمالی فلسطین از سمت مناطق جنوبی لبنان رفع نشده و امنیت شمال که مهم‌ترین ماموریت ارتش اسرائیل است، در دسترس آن قرار نگرفته است. روایت الاخبار لبنان از آخرین وضعیت «علی الطاهر» و رد ادعای اسرائیل در مورد آخرین وضعیت تپه‌های «علی الطاهر» در جنوب لبنان چیست؟

۲- حزب الله در لبنان دارای جایگاه عمیقی است. سرزمین جنوب از ضاحیه تا روستاهای مرزی و از بعلبک در شرق تا روستاهای جنوبی عمدتاً زیستگاه شیعه است و جمعیت حدود ۱.۸ میلیون نفری آن به عنوان مدافع سرسخت حزب الله، نیروی جهادی آن را به طور مداوم تأمین کرده است. همچنین، در میان سایر طوایف نیز به دلیل مقبولیت و موضوعیت مبارزه با اشغال این سرزمین توسط ارتش متجاوز، حزب الله بطن و متن لازم برای تداوم مبارزه مسلحانه با رژیم غاصب اسرائیل را دارد. این موضوع جدا از آن است که لبنان به عنوان کشوری عربی-اسلامی به طور طبیعی با ملت و سرزمین عربی-اسلامی فلسطین پیوستگی دارد و مهم‌ترین دلیل جنگ اسرائیل با حزب الله نیز دفاع مسلحانه آن از فلسطینی‌هاست. بنابراین، اگر تداوم مبارزه وابسته به مقبولیت آن و همچنین وابسته به علایق حزب الله باشد، این مبارزه در لبنان تا زمان بقای رژیم منحوس ادامه خواهد یافت و بروز نقصان و خلل سبب کنار گذاشتن آن نخواهد شد. در لبنان، اسرائیل نمی‌تواند با زور و توسل به جنایت و اشغال سرزمین، پیروزی اعلام کند، زیرا لبنان زیر بار پیروزی دشمن نمی‌رود و توان خود را برای بازپس‌گیری سرزمین خود به میدان می‌آورد. اسرائیل زیستگاه جنوب را ویران می‌کند، اما قادر نیست مالکیت لبنانی‌ها بر سرزمین خود را از بین ببرد، به ویژه اینکه این زیستگاه‌ها علاوه بر تعلق به کشور لبنان، مدعی قدرتمند طایفه‌ای نیز دارند و این طایفه که اکنون بخش عمده جمعیت آن آواره است، قرار نیست به جای دیگری کوچ کند. از این رو، ساکنان آن که در مکتب شهیدان بزرگی چون سید عباس موسوی، شهید راغب حرب، سید حسن نصرالله و سید هاشم صفی الدین تربیت شده و بارها طعم پیروزی بر دشمن خود را چشیده‌اند، در کمین دشمن خواهند نشست.

۳- آنچه که در نبطیه و ارتفاعات مشرف به آن می‌گذرد، یک جنگ است نه میدان مسابقه که ساعتی شروع و ساعتی به پایان می‌رسد و یک طرف پیروز نهایی و طرف دیگر بازنده نهایی اعلام می‌شود. اسرائیل در سرزمین متعلق به حزب الله قطعاً نمی‌تواند “مستقر” شود. نیروهای نظامی آن برای مدت طولانی هم نمی‌توانند در آنجا بمانند. تکنولوژی هم چیزی نیست که بدیل نداشته باشد و حزب الله نتواند برتری در آن را به دست آورد. بنابراین، همه چیز در اینجا نسبی است و امکانات نسبی، پیروزی را نسبی می‌کند. از همین رو، وقتی ارتش اسرائیل ادعا کرد راهی به تونل‌های حزب الله پیدا کرده است، نه شیپورها به علامت پیروزی ارتش نواخته شدند و نه حزب الله دچار ترس شد. سکوت رسانه‌ای حزب الله در برابر ادعای ارتش غاصب باید اسرائیل را بسیار نگران کند. همچنین، تداوم بمباران‌ها و پرواز پرنده‌های آن بر فراز نبطیه و ارتفاعات آن، علی‌رغم اعلام تسلط بر علی الطاهر، این نگرانی را بازتاب می‌دهد. باید دید برنامه اسرائیل برای غلبه بر این نگرانی چیست؟ برخی گفته‌اند چند هفته طول می‌کشد تا رژیم اسرائیل دقیقاً بگوید چه طرحی در این رابطه دارد. ارتش اسرائیل تا آن زمان، قاعدتاً به حملات نظامی خود در قالب بمباران‌ها و پروازهای شناسایی ادامه می‌دهد تا به جامعه اسرائیلی بگوید در حال تکمیل پیروزی خود در ارتفاعات نبطیه است، اما پس از چند هفته ناگزیر به قبول یکی از دو گزینه‌ای خواهد شد که به هیچ‌کدام علاقه‌ای ندارد. ارتش اسرائیل یا این منطقه را به ارتش لبنان تحویل می‌دهد و از آن عقب‌نشینی می‌کند که در این صورت عملاً این منطقه را به حزب الله بازگردانده است و یا برای تکمیل پروژه حذف حزب الله به جنگ ادامه می‌دهد که در این صورت باید نگران تکرار وضعیت خود در ۱۹۹۶، ۲۰۰۰ و ۲۰۰۶ باشد. حزب الله که اکنون در فضای ارعاب قرار ندارد، قرار نیست تسلیم شود. آیت‌الله مقاوم شیخ نعیم قاسم، دبیر کل حزب الله، رسماً اعلام کرده است که نیروهای حزب الله هرگز سلاح خود را کنار نمی‌گذارند و حتی از حمایت از فلسطین دست نخواهند کشید. آیا اسرائیل این منطقه را به دولت و ارتش لبنان تسلیم می‌کند؟ احتمال آن در نهایت کم نیست، زیرا این با وجود هزینه‌ها و خطرات آن، کم‌هزینه‌ترین راه پیش روی آن است. نتیجه ادامه جنگ با حزب الله و همچنین نتیجه تسلیم نبطیه به دولت لبنان، برای مناطق شمالی فلسطین اشغالی یکسان است؛ ساکنان یهودی این مناطق در هر دو صورت، امنیتی برای بازگشت ندارند و مسئله نتانیاهو در جنگی که پنج ماه درگیر آن بوده است، حل نمی‌شود. کار ارتش اسرائیل در اینجا از غزه که هنوز از جوشش نیفتاده است، سخت‌تر است، زیرا بر خلاف غزه امکان محاصره واقعی این منطقه وجود ندارد.

۴- با وجود آنچه به عنوان سرنوشت محتوم ارتش اسرائیل در نبطیه برشمردیم، جبهه مقاومت و به ویژه جمهوری اسلامی در قبال مظالمی که بر ساکنان مقاوم این منطقه می‌رود، نمی‌توانند ناظر بی‌طرف باشند. دشمن نباید حتی برای مدتی موقت در لبنان جاگیر شود. اسرائیل در اینجا حتی نباید پیروزی تاکتیکی به دست آورد. تجربه نشان داده است هرگاه آمریکا که ستون اصلی بقای رژیم جنایتکار اسرائیل است، تحت فشار قرار گیرد، رفتار اسرائیل تحت کنترل در می‌آید. برای بیرون راندن اسرائیل از لبنان، دقیقاً باید آمریکا زیر ضرب قرار گیرد و هرگونه تغییر در وضعیت تنگه هرمز – بدون مماشات در مورد حق کنترل مطلق ایران – و رها کردن یقه پایگاه‌های آمریکا و دولت‌های زمینه‌دهنده به بقای پایگاه‌های آمریکا باید به عقب‌نشینی کامل متجاوزین از سرزمین‌هایی که طی این سه سال در غزه، کرانه، لبنان و سوریه به اشغال درآمده‌اند، مشروط گردد و این تهدید باید با اقدامات عملی ملموس باشد.

انتهای پیام/