تدبیر شهید حاجی‌زاده برای روزهای بدون او

به گزارش باور خبر به نقل از خبرگزاری تسنیم، انتشارات شهید کاظمی به تازگی مجموعه چهارجلدی «آسمان‌دار» را به یاد شهدای هوافضای سپاه منتشر کرده است. این مجموعه که تنها دو ماه پس از انتشار با استقبال گسترده مخاطبان روبرو شده، به چاپ چهارم رسیده است.

یکی از این چهار جلد با عنوان «مردی که می‌خواست زنده بماند» به روایت زندگی شهید امیرعلی حاجی‌زاده اختصاص دارد؛ فرمانده هوافضای سپاه که در روز جمعه، ۲۳ خرداد سال گذشته در حمله وحشیانه رژیم صهیونیستی به کشورمان به شهادت رسید. شهید حاجی‌زاده از شاگردان شهید حسن طهرانی‌مقدم، پدر موشکی ایران بود و در تمامی مراحل پیشرفت موشکی کشور در کنار شهید طهرانی‌مقدم حضور داشت. پس از شهادت او، جهان شاهد پیشرفت‌های صنعت موشکی ایران و تلاش‌های شهید طهرانی‌مقدم، شهید حاجی‌زاده و سیدمجید موسوی بود.

معصومه سپهری پیشتر در مجموعه «مرد ابدی» به برخی از رشادت‌های شهید حاجی‌زاده اشاره کرده بود و اکنون فائضه غفارحدادی در این کتاب، روایت‌هایی از خانواده و دوستان شهید را گردآوری کرده است. در بخشی از این اثر به اهمیت تربیت نیرو توسط شهید حاجی‌زاده اشاره شده است: «حاجی کادرساز بود؛ از همان روزهایی که در انجمن اسلامی هنرستان توحید، ضرورت تربیت نیروی انسانی را درک کرده بود، هر جا که می‌رفت حواسش به نیروهایش بود. او توانایی ویژه‌ای در کشف استعدادها داشت؛ مانند پدری که می‌داند کدام فرزندش فنی است و کدام توانایی سخنوری دارد و کدام را باید در کلاس ورزشی ثبت‌نام کند. برای او انسان‌ها مهم‌تر از جایگاه‌ها بودند و آدم‌ها را برای جایگاه‌ها انتخاب نمی‌کرد، بلکه جایگاه‌ها را برای آدم‌ها در نظر می‌گرفت.

یادداشت‌نویسی سردار سیدمجید موسوی بر مجموعه «آسمان‌دار» نشان می‌دهد که او در یکی از بازدیدهایش از پایگاهی در جنوب کشور، به استعداد یکی از افراد پی برد و دیگر او را رها نکرد. ابتدا چند مسئولیت متناسب برایش تعریف می‌کرد و اگر آن شخص همچنان خود را نشان می‌داد، وارد دایره محاسبات حاجی می‌شد. ممکن است آن فرد هرگز نمی‌فهمید که حاجی برایش برنامه‌ای بلندمدت طراحی کرده که مثلاً چهار سال فرمانده پایگاه جنوب شود و سپس در رده‌های دیگر خدمت کند تا از تخصص‌های مختلف نیز آگاهی یابد و در نهایت جانشین رده خود در تهران شود و فرمانده آن رده در نیرو باشد.

بارها پیش می‌آمد که یکی از فرماندهان فردی را برای جایگاهی در نظر می‌گرفت و وقتی به حاجی می‌گفت که فلانی را می‌خواهم بگذارم فلان‌جا، حاجی مخالفت می‌کرد و می‌گفت: نه؛ به او دست نزن، او را نگه داشته‌ام که شش ماه بعد بگذارمش فلان‌جا و دو سه سال بعد هم بشود مسئول فلان بخش. او به آموزش و ارتقای نیروی انسانی‌اش توجه ویژه‌ای داشت و رزمایش‌های متعدد و دوره‌های مختلفی برگزار می‌کرد. به دستور او دوره‌ای به نام «اکابر» طراحی شده بود که در آن فرماندهان رده‌ها باید از تخصص رده‌های دیگر پدافند، هوایی و فضایی نیز آگاهی می‌یافتند و در جریان آموزش بودند. یعنی یک فرمانده موشکی باید در حد اکابر از پهپاد، پدافند و هوایی و فضایی نیز آگاهی داشته باشد و در جریان آموزش باشد.

خودش همه‌فن‌حریف بود و موشکی و مهندسی و پدافند را به خوبی می‌شناخت و از سایر حوزه‌ها نیز آگاهی داشت. او می‌خواست نیروهایش نیز مانند خودش باشند و دیدشان تنها معطوف به مجموعه خودشان نباشد. حاجی از زمانی که یک تار سفید روی ریش و مویش نداشت، فرمانده بود و به فرمانده شدن جوان‌ها اعتقاد داشت. اگر در کسی استعداد فرماندهی می‌دید، خارج از سلسله‌مراتب درجه‌ای و نوبتی به او مسئولیت می‌داد؛ حتی به جوان‌های ۴۰-۵۰ ساله‌ای که برای فرماندهی در آن سطح، تازه در آغاز جوانی‌شان بودند. این اقدامات باعث شد که وقتی دو جوان نخبه در نوروز آخرین سال فرماندهی حاجی برای تبریک به اتاقش رفتند و یکی از آن‌ها از حاجی پرسید: «بزرگ‌ترین دستاورد شما در این ۱۶ سال فرماندهی‌تان چیست؟» و انتظار داشت پاسخی مانند «وعده صادق ۲» بشنود، برخلاف تصورش شنید: «درست کردن ساختار مستحکمی که هرکس در جای درست قرار گیرد و کارها طبق روال انجام شود؛ و اگر روزی من نباشم مجموعه هدف خودش را دارد و سال‌ها می‌تواند بدون مشکل به راهش ادامه دهد!»

چاپ چهارم مجموعه «آسمان‌دار» با یادداشت‌های جداگانه سردار سیدمجید موسوی، فرمانده نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، درباره هر یک از چهار شهید منتشر و روانه بازار نشر شده است.