پروژه اشغال سوریه در واشنگتن: ساده‌سازی یا پیچیدگی؟

گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم- اظهارات سرکرده هیئت تحریرالشام درباره ملاقات اخیرش در کاخ سفید و موضوع واگذاری بلندی‌های جولان به رژیم صهیونیستی، نمایانگر بحران هویتی عمیق جریانی است که سرنوشت یک ملت را به خطر انداخته است. اینکه یک مقام ادعای رهبری یک کشور، تجزیه و تصرف سرزمین وطنش توسط ماشین ترور صهیونیسم را با زبانی تمسخرآمیز و غیرجدی مطرح کند، فراتر از یک اشتباه سیاسی بوده و به مرز خیانت به تمامیت ارضی کشور رسیده است. آنچه امروز در جغرافیای شام از سوی این عناصر وابسته دنبال می‌شود، مکملی پنهان و بسیار خطرناک‌تر از تهاجم نظامی تل‌آویو است.

اگر سلاح‌های دشمن به دنبال تصرف فیزیکی بلندی‌های جولان و نفوذ به قنیطره و سویدا هستند، وظیفه گماشتگان سیاسی در پایتخت، بی‌حس‌کردن احساسات ملی و عادی‌سازی این یورش وحشیانه در ذهن مردم است. بر اساس سازوکار «ابتذال شر»، این مهره‌های وابسته مأموریت دارند تا ابعاد هولناک اشغالگری و تجاوز به تمامیت ارضی را به موضوعاتی روزمره و بی‌اهمیت تبدیل کنند تا هزینه ماندگاری و پیشروی متجاوز به حداقل برسد. این نوع بی‌توجهی به حاکمیت ملی و تظاهر به بی‌تفاوتی، ریشه در «حقارت ساختاری و سندروم خودباختگی مطلق» در برابر هژمونی غرب دارد.

ذهنیتی که حیات سیاسی خود را وابسته به حمایت واشنگتن و رضایت تل‌آویو می‌داند، برای پنهان‌کردن ذلت خود، چاره‌ای جز سبک‌شمردن جنایت ندارد. جولانی و تشکیلات تحت امرش نه تنها به عنوان معارضان اشغالگری ظاهر نمی‌شوند، بلکه خود به عنوان بازوی اجرایی این سناریوی مشترک برای خواباندن افکار عمومی و پاک‌کردن صورت‌مسئله تجاوز عمل می‌کنند؛ راهبردی خائنانه که می‌کوشد با ایجاد رخوت و تزریق روحیه بی‌تفاوتی، انگیزه مقاومت را پیش از آغاز درگیری‌ها در ذهن مردم نابود کند.

اما طراحان این پروژه ادراکی در یک گزاره راهبردی دچار خطای محاسباتی شده‌اند: خاک یک کشور و حافظه تاریخی یک ملت با لودگی و تساهل مزدوران واشنگتن قابل حراج نیست. تصرف ذهنی شاید بر حلقه محدود سرسپردگان قدرت کارگر افتد، اما وجدان تاریخی و بیدار مردم شام هرگز متجاوزان را به رسمیت نخواهد شناخت. جغرافیای اشغال‌شده با خوش‌رقصی در راهروهای قدرت پاک نمی‌شود؛ بلکه این مسخ‌شدگی هویتی و شوخی‌انگاری نسبت به ناموس وطن، به لکه ننگی ابدی بدل خواهد شد که پیش از زوال متجاوزان، مشروعیت پوشالی بانیان این سکوت خیانت‌بار را درهم خواهد پیچید.

بر همین اساس، جولانی نمی‌تواند بی‌تفاوتی وقیحانه و خطرناک خود در قبال اشغالگری مستمر صهیونیست‌ها در جولان و قنیطره را ساده‌سازی کند! شاید سرکرده هیئت تحریرالشام زمانی این واقعیت را درک کند که دیگر جایی برای بازگشت و جبران نداشته باشد…