پایان مقاومت جنگ‌طلبان

گروه سیاسی باور خبر به نقل از تسنیم – هفت ماه پس از آغاز جنگ رمضان در ۲۸ فوریه، واقعیت‌های میدانی به وضوح بر روابط قدرت تأثیر گذاشته است. گزارشی از «نیویورک‌تایمز» درباره تغییرات قابل توجه در مواضع شخصیت‌های برجسته حزب جمهوری‌خواه و فاصله‌گیری علنی آن‌ها از سیاست‌های کاخ سفید، تنها یک اختلاف نظر درون‌حزبی نیست؛ بلکه نشان‌دهنده «فروپاشی تاب‌آوری راهبردی واشنگتن» در برابر موازنه دفاعی جمهوری اسلامی ایران است. حامیان دیروز تنش و نظامی‌گری، اکنون در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره، با تغییر موضع ۱۸۰ درجه‌ای به جمع منتقدان سرسخت منازعه پیوسته‌اند. مواضع صریح «اشلی هینسون» نامزد سنا در آیووا درباره لزوم پایان فوری جنگ و کمپین‌های تبلیغاتی «مایک راجرز» در میشیگان که خواستار خاتمه منازعه است، واقعیت تلخی را برای اندیشکده‌های نومحافظه‌کار نمایان می‌سازد: جنگ علیه ایران، سرمایه سیاسی حزب جمهوری‌خواه را در رقابت‌های سرنوشت‌ساز به خاکستر تبدیل کرده است.

ریشه این نگرانی سیاسی و تغییر استراتژیک، به ارتباط مستقیم میدان درگیری با معیشت روزمره مردم آمریکا برمی‌گردد؛ واقعیتی که طراحان شوک‌درمانی نظامی در محاسبات خود لحاظ نکرده بودند. افزایش نزدیک به ۶۰ درصدی قیمت گازوئیل از آغاز تنش‌ها، ثبت نرخ وام مسکن در سطح بحرانی ۷ درصد و گسترش موج تورم به صنایع و کشاورزی ایالت‌های کلیدی—به‌ویژه در کمربند صنعتی و زنگار—سفره رأی‌دهندگان آمریکایی را تحت تأثیر قرار داده است. در این شرایط، نظرسنجی شبکه سی‌ان‌ان که نارضایتی ۶۷ درصدی از عملکرد کلی ترامپ و بیزاری ۷۳ درصدی از شیوه مدیریت بحران در قبال ایران را نشان می‌دهد، سندی روشن از ضعف ادراکی ساکنان کاخ سفید است.

این تحولات، دونالد ترامپ را در یک «تنگنای ژئوپلیتیک و انتخاباتی» بی‌سابقه قرار داده است. از یک سو، ادامه این تجاوز نظامی بدون چشم‌انداز پیروزی، به معنای انتحار کامل جمهوری‌خواهان در پای صندوق‌های رأی است؛ و از سوی دیگر، هرگونه خروج ناگهانی، به معنای اعتراف رسمی به شکست پروژه مهار ایران و فروپاشی توهم بازدارندگی آمریکا خواهد بود. نتیجه این وضعیت نشان می‌دهد که تاب‌آوری ملی و عمق استراتژیک جمهوری اسلامی ایران، قواعد بازی را تغییر داده است. اعتراف دیرهنگام سناتورها و نامزدهای کنگره به ناکامی سیاست جنگ‌طلبی، بیش از آنکه یک مصالحه تاکتیکی باشد، آغاز سقوط دومینوی هژمونی شکننده آمریکا و نقطه پایانی بر تصورات موهوم واشنگتن در تحمیل اراده خود بر جغرافیای مقاومت است.