مغالطه‌های عجیب جناب رسایی: آیا لجن‌پراکنی علیه حکم قضایی جرم محسوب نمی‌شود؟

تسنیم به هیچ وجه به این رویه عادت ندارد که هرگاه فردی در شرایط نامناسبی قرار گیرد، به نقد او بپردازد. اصطلاحاً «افتاده را سنگ زدن» در اصول تسنیم جایی ندارد و به همین دلیل، با وجود تمامی اظهارات نامربوطی که آقای رسایی گاهی علیه تسنیم مطرح می‌کند، هیچ تمایلی برای ورود به موضوع حکم زندان او نداشتیم و در روزهای اخیر نیز در مورد این حکم در فضای مجازی سکوت کرده بودیم. اما اظهارات امروز آقای رسایی در خصوص حکم خود، نکات قابل توجهی دارد که شاید یادآوری برخی از آنها ضروری باشد.

۱- این متن به هیچ وجه قصد تحلیل حکم قضایی آقای رسایی یا نوع سیاست‌ورزی او را ندارد و آنچه در بندهای بعدی خواهد آمد، صرفاً یک تحلیل محتوایی از اظهارات امروز ایشان است.

۲- آقای رسایی حکم قضایی خود را «عجیب» توصیف کرده و بیان کرده است که «چند خلاف روال قضایی در آن اتفاق افتاده است»؛ این سخن به وضوح به زیر سوال بردن حکم قضایی اشاره دارد. امروز، چند نفر دیگر از جمله آقایان صادق زیباکلام، عباس عبدی و حشمت فلاحت پیشه نیز حکم قضایی دریافت کردند. اگر برای آقای رسایی حکمی صادر نمی‌شد و این چهره‌های سیاسی دیگر به همین شکل احکام قضائی را عجیب و خلاف روال می‌نامیدند، واکنش آقای رسایی چه بود؟ آیا آن را تأیید می‌کرد؟

۳- یکی از اظهارات بسیار عجیب آقای رسایی این است که گفته است «روال این است که برای نشر اکاذیب اساساً جریمه مالی صادر می‌شود و حکم حبس نمی‌دهند!» و سپس به مورد محمدجواد ظریف اشاره کرده و می‌گوید که از ظریف شکایت کرده و او به ۴۰ میلیون تومان جریمه محکوم شده است! به اینکه شکایت او از ظریف چه بوده و چه نبوده، اساساً کاری نداریم و نمی‌دانیم ماجرا چه بوده؛ اما یک سوال مهم اینجا مطرح می‌شود: آیا آقای رسایی همواره تصور می‌کرده که اگر علیه کسی یا نهادی نشر اکاذیب کند، نهایتاً با یک جریمه مالی قضیه حل می‌شود؟ و به همین دلیل حالا خیلی هم به خود برای رعایت اخلاق در این زمینه سخت نمی‌گرفته است؟ این سوالی است که از این نوع صحبت‌های آقای رسایی به وضوح برمی‌خیزد و انسان را نگران می‌کند! فرض کنیم که واقعاً یک نشر اکاذیب در این دنیا با جریمه مالی حل شود و حبسی هم در کار نباشد؛ آیا آخرت هم به همین سادگی است؟

۴- آقای رسایی در سخنان خود می‌گوید که حکم قضایی علیه او محصول «وفاق» برخی افراد بوده است! این اظهارنظر به وضوح متهم کردن دستگاه قضایی به سیاسی‌کاری است. اگر هر کسی حکم قضایی علیه خود را سیاسی بداند، آیا اعتباری برای دستگاه قضایی باقی می‌ماند؟ آقای رسایی می‌گوید که قوه قضاییه علیه دیگران حکم بدهد؛ اشکالی ندارد؛ اما اگر او می‌تواند قوه قضاییه را به سیاسی‌کاری متهم کند، دیگران چرا نتوانند؟ این چه دور باطلی است که آقای رسایی با متهم کردن دستگاه قضایی به سیاسی‌کاری در آن گرفتار می‌شود؟

۵- از بخش‌های بسیار عجیب دیگر سخنان آقای رسایی این است که می‌گوید بابت این حکم شرمنده نیست و سپس می‌گوید از دفاع از حقوق مردم شرمنده نیست! این یک مغلطه و باز هم متهم کردن دستگاه قضاست. استنتاج منطقی از این مغلطه آقای رسایی این است که دستگاه قضا او را به خاطر دفاع از حقوق مردم محکوم کرده است! آیا این اتهام کمی علیه دستگاه قضاست؟ آقای رسایی برای تبرئه خود حاضر است یک قوه دیگر را اینگونه زیر سوال ببرد و مقابل حقوق مردم قرار دهد؟ آیا این اتهام کمی علیه نظام است؟

۶- آقای رسایی در ادامه می‌گوید آنهایی باید شرمنده باشند که با تراستی‌ها مرتبطند یا دلارهای صادراتی نفت مردم را برنگرداندند. تراستی‌ها و دزدهای ارز و حامیان سیاسی آنها باید شرمنده باشند و خود آنها نیز باید به اشد مجازات محکوم شوند؛ اما این چه ارتباطی به حکم آقای رسایی دارد؟ مغلطه آقای رسایی این است که به مخاطب اینگونه القا کند که این حکم او به نوعی به مخالفت با تراستی‌ها و … برمی‌گردد؛ این نیز یک اتهام‌افکنی و لج‌پراکنی بزرگ علیه دستگاه قضایی است. شاید آقای رسایی به سیاق سابق فکر می‌کند اگر قیمت نشر اکاذیب ۴۰ میلیون است، لابد اینطور اتهام زدن به دستگاه‌های حاکمیتی هم با ۵۰-۶۰ میلیون حل می‌شود! پس چرا همینطور لاف عدالت‌خواهی و مردم‌گرایی نزنیم و به دستگاه‌های حاکمیتی حمله نکنیم؟ اصلاً کل ماجرا مگر چند دلار می‌شود؟ با این دلار گران!! به هر حال به نظر می‌رسد آقای رسایی حاضر است به خاطر حکم قضایی خود به موضوعات مختلفی چنگ بزند!