قدرت نرم ایران؛ ترس و نگرانی دشمنان را به همراه دارد

اقدام اخیر وزارت امور خارجه فرانسه در اخراج نیلوفر شادمهری، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در پاریس، بیشتر از آنکه به عنوان یک واکنش دیپلماتیک به رسوایی جاسوسی مأموران سفارت این کشور در تهران تلقی شود، نمایانگر یک تصمیم امنیتی از پیش طراحی شده در پایتخت‌های غربی است. زنجیره‌ای از رفتارهای مشابه در برلین و اتاوا، که شامل اخراج رایزنان فرهنگی ایران توسط دولت‌های آلمان و کانادا در سال‌های اخیر می‌شود، نشان‌دهنده آسیب‌پذیری اصلی غرب در عرصه جنگ نرم و نبرد بر سر «هویت ملی» و بازآفرینی مفاهیم تمدنی است. این موضوع، چرایی و ماهیت استیصال دشمنان نظام و ملت ایران را در برابر قدرت تبیین‌گری ما توضیح می‌دهد.

بدون تردید، دستگاه اطلاعاتی و وزارت خارجه فرانسه تصمیم خود مبنی بر اخراج رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در پاریس را به‌صورت ناگهانی اتخاذ نکرده‌اند. با این حال، افشای جاسوسی دیپلمات‌های فرانسوی در تهران و اخراج موجه آنها از خاک مقدس کشورمان، منجر به عملیاتی شدن این “تصمیم قبلی” از سوی فرانسوی‌ها گردید. روایت‌هایی که در خصوص جنگ رمضان و ابعاد ماهوی و میدانی آن در خارج از کشور مطرح شده است، معادله دشمن در جنگ شناختی علیه ایران مقتدر را بر هم زده است.

در معادلات عصر شبکه‌ای، مهندسی «تصویر مخدوش» به عنوان یک راهبرد پایدار برای تحمیل هزینه‌های سنگین مبادلاتی، مشروعیت‌زدایی از قدرت درون‌زا، انزوای ژئوپلیتیک و کاهش توان چانه‌زنی کشورها به کار گرفته می‌شود. قدرت‌های غربی با پیگیری دکترین «غیریت‌سازی» و تقلیل هویت ایرانی-اسلامی به بحران‌های دست‌ساز خبری، تلاش کرده‌اند تصویری ناسازگار و تهدیدمحور به افکار عمومی جهان ارائه دهند. با این حال، تبیین مستند و روایت‌گری بی‌واسطه رایزنی‌های فرهنگی از تحولات میدانی «جنگ رمضان»، به‌ویژه افشای فجایعی چون جنایت مدرسه شجره طیبه میناب و تعرض به مواریث تمدنی ایران در خلال جنگ اخیر، جریان سلطه را در حفظ حصار سانسور ناکام گذاشت.

نتایج پیمایش‌ها در اروپا نشان‌دهنده شکست ساختار رسانه‌ای غرب در کنترل افکار عمومی و موج فزاینده هم‌گرایی ملت‌ها با ایستادگی تمدن ایرانی است؛ رخدادی که لابی‌های صهیونیستی را به شدت نگران کرده و ماشین جنگ روانی آنان را مستهلک ساخته است. در چنین شرایطی، نباید از رفتار دولت متخاصم فرانسه و دیگر دولت‌های غربی در تقابل با مصادیق دیپلماسی فرهنگی ایران به سادگی گذشت. کنشگری فرهنگی ایران در ورای مرزها فراتر از تشریفات مرسوم یا تبادلات ویترینی است؛ این مؤلفه، مؤثرترین کانال در فعال‌سازی قدرت نرم و شکستن هژمونی انحصاری جریان اطلاعات محسوب می‌شود.

الگوی فرهنگی برخاسته از هویت اسلامی–ایرانی به‌جای تحمیل سلطه‌جویانه، جاذبه تعاملی و اعتماد پایدار می‌آفریند و واقعیت دستاوردهای علمی و انسانی کشور را بی‌واسطه منعکس می‌سازد. در معماری نوین نظام بین‌الملل، منابع قدرت سخت و توانمندی‌های اقتصادی بدون پشتوانه «سرمایه نمادین» و روایتی معتبر ناتمام خواهند ماند.

انتهای پیام/