فرار ۲۱۰ هزار صهیونیست از سرزمین‌های اشغالی فلسطین

بین الملل به گزارش باور خبر به نقل از د مارکر: روزنامه عبری زبان د مارکر در یک تحلیل خود با این پرسش آغاز کرده است که در سال آینده چند اسرائیلی اقدام به مهاجرت معکوس از اسرائیل (فلسطین اشغالی) خواهند کرد. اپیدمی مهاجرت معکوس از فلسطین اشغالی؛ آمار فرار پزشکان رسانه‌ای شد. بر اساس داده‌های این گزارش، در سال‌هایی که کابینه نتانیاهو در قدرت بوده، ۲۱۰ هزار اسرائیلی از (فلسطین اشغالی) به طور قطعی مهاجرت کرده‌اند تا به دنبال زندگی بهتری در نقاط دیگر جهان باشند یا حداقل از حضور مستمر در ساختار نیروهای ذخیره فرار کنند.

به نوشته این رسانه، پیش‌بینی اینکه آیا افرادی که به مهاجرت معکوس پرداخته‌اند، دوباره به اسرائیل بازخواهند گشت یا در انتخابات پیش رو شرکت خواهند کرد، بسیار دشوار است. سامی پرتز، نویسنده این گزارش، در ادامه می‌نویسد: در آستانه سال نو یهودی ۵۷۷۷، تصمیم ۲۱۰ هزار اسرائیلی برای ترک اسرائیل از زمان تشکیل دولت فعلی (از جمله ۵۷۰۰۰ نفر که در سال گذشته مهاجرت کرده‌اند) به ذهن خطور می‌کند. “آیا چمدان‌های خود را بسته‌اید؟” “آیا کسی چیزی برای حمل به شما داده است؟” – این سؤالاتی است که هر اسرائیلی با آن آشناست و قبلاً حتی پرسنل امنیتی فرودگاه بن گوریون را خسته کرده است.

وقایع سال‌های اخیر سؤالات جدیدتری را مطرح کرده است: “آیا (فلسطین اشغالی) را برای همیشه ترک می‌کنید؟” «چه چیزی شما را به ترک (فلسطین اشغالی) ترغیب می‌کند؟» و «چه چیزی شما را به بازگشت وا می‌دارد؟» می‌توانید پاسخ‌ها را حدس بزنید و احتمالاً هر کسی که اسرائیل را ترک می‌کند، بیش از یک دلیل دارد. سال‌ها جنگ وحشتناک – طولانی‌ترین جنگ در تاریخ اسرائیل – کودتای قضائی که تهدیدی برای تغییر تصویر (ادعایی) اسرائیل است، قطبی شدن اجتماعی، افزایش هزینه‌های زندگی، تشدید خشونت و کاهش قابل توجه سطح آموزش، همگی بسیاری از اسرائیلی‌ها را به ترک (فلسطین اشغالی) و مهاجرت معکوس متقاعد کرده است.

بسیاری از این مهاجران دارای مشاغل پرطرفدار و پردرآمدی هستند که به آنها امکان می‌دهد نسبتاً سریع نقل مکان کنند و در خارج از (فلسطین اشغالی) در جوامع مختلف ادغام شوند – پزشکان، متخصصان فناوری پیشرفته و دانشگاهیان بخشی از جامعه مهاجرت کرده‌اند. اما تعداد قابل توجهی از جوانان نیز وجود دارند که خانواده دارند، لزوماً از نظر مالی تأمین نیستند و صرفاً به دنبال آینده‌ای بهتر، با پس‌انداز کمتر و آموزش بهتر از آنچه سیستم آموزشی شکست‌خورده اسرائیل ارائه می‌دهد، هستند.

تکان‌دهنده‌ترین آمار در میان انبوه داده‌های منتشر شده این هفته در مورد کاهش عملکرد دانش‌آموزان اسرائیلی در آزمون‌های PISA، سال‌های تحصیلی از دست رفته است. نتایج نشان می‌دهد که دانش‌آموزان یک سال کامل در درس ریاضی و علوم و دو سال در درس خواندن عقب افتاده‌اند. به عبارت دیگر، فرزندان شما اسرائیلی‌ها یک یا حتی دو کلاس عقب افتاده‌اند، اما به شما نگفته‌اند. یوآو کیش، وزیر آموزش و پرورش، در این شکست شرم‌آور و عواقب وخیم آن برای آینده دانش‌آموزان، نه تنها برای خودش، بلکه برای کل دولت و رهبر آن، سهم شخصی دارد.

از همان روز اول روی کار آمدن این دولت، خود را وقف جنگ با نهادهای دولتی، به ویژه سیستم قضایی، درگیر شدن در بحث‌ها و مشاجرات بی‌معنی و بدتر از آن، نادیده گرفتن علائم هشدار دهنده متعدد از یک فاجعه امنیتی قریب‌الوقوع کرده است. نه تنها دانش‌آموزان سال‌های تحصیل را از دست می‌دهند، بلکه سربازان ذخیره نیز ممکن است پس از خدمت بین ۴۰۰ تا ۵۰۰ روز از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، سال‌های تحصیل، رشد خانواده و پیشرفت شغلی خود را از دست بدهند. هر کسی که در هر یک از سه سال گذشته چهار ماه خدمت کرده باشد، یک سال از عمر خود را از دست داده است و دولت قول می‌دهد که این وضعیت ناهنجار در سال‌های آینده نیز ادامه خواهد داشت.

در بهترین حالت، یک اسرائیلی شاغل معمولی دو سال از عمر دهه آینده خود را به خدمت ذخیره اختصاص خواهد داد. اما در بدترین حالت، او سه سال یا شاید بیشتر را از دست خواهد داد. این معادل انجام یک سال کامل دیگر خدمت منظم برای یک دهه کامل است. حتی قبل از جنگ فعلی، دکترین امنیتی اسرائیل به دلایل مختلف، از جمله بار سنگین بر دوش سربازان ذخیره که از نیروی کار دور نگه داشته می‌شوند، آسیب به اقتصاد، نیاز به هماهنگی و هزینه‌های گزاف یک جنگ طولانی مدت، بر اساس خدمت سربازی کوتاه مدت بود.

در بخش دیگری از این گزارش اعتراف شده است: به نظر می‌رسد خانواده‌های جوانی که (فلسطین اشغالی) را ترک کرده‌اند به این نتیجه رسیده‌اند که باید خودشان جلوی سقوط قهقرایی را بگیرند و با فرزندانشان به مکان‌هایی با سیستم‌های آموزشی مؤثر نقل مکان کنند. این تصمیم آسانی نیست؛ ترک محل سکونت، تصمیمی دگرگون‌کننده در زندگی است که پیامدهای خانوادگی، اجتماعی، اقتصادی و عاطفی دارد. از صحبت با افرادی که حتی برای دوره‌های از پیش تعیین‌شده مهاجرت کرده‌اند، مشخص می‌شود که این روند، به‌ویژه برای خانواده‌ها، مملو از دشواری است.

برای یک کودک، ممکن است یک تجربه فوق‌العاده و آسان باشد، در حالی که برای دیگری، می‌تواند دردناک باشد و نیاز به سازگاری دشواری داشته باشد. ممکن است کسی بگوید: “می‌خواهم برای همیشه اینجا بمانم”، در حالی که دیگری ممکن است روزانه به والدین خود بگوید: “من این مکان را دوست ندارم؛ بیایید به خانه برویم.” پیش‌بینی اینکه چه کسی و تحت چه شرایطی از میان کسانی که (فلسطین اشغالی) را ترک کرده‌اند بازخواهند گشت، دشوار است.

در این بین پاسخ برخی از خوانندگان این رسانه هم به این مسئله مهاجرت معکوس و آینده رژیم صهیونیستی نیز جالب توجه است: یکی از کاربران نوشت: «من حتی یک سکه هم ندارم، در دههٔ هشتم زندگی‌ام هستم و تصمیم گرفتم روز بعد از انتخابات بروم و دیگر بازنگردم؛ این تصمیم کاملاً اتفاقی شکل گرفت. فقط ساده‌لوحان امیدوارند که پس از انتخابات اوضاع تغییر کند. ممکن است برای مدتی کوتاه تغییراتی ظاهری رخ دهد، اما گروه‌هایی که میدان‌های شهرهای بزرگ ــ به‌ویژه تل‌آویو ــ را پر خواهند کرد، دولت را سرنگون می‌کنند. این روند ۵۰ یا ۶۰ سال طول خواهد کشید و ده‌ها هزار نفر نیز در اعتراضات کشته خواهند شد؛ تنها پس از آن شاید دولت مشروع فروبپاشد.

در این میان، می‌توانید در (فلسطین اشغالی) گردش کنید و ببینید چگونه یک دیکتاتوری مسیحایی ساخته می‌شود. از زمان جنگ شش‌روزه صدها خط قرمز ترسیم شده است و دیگر در قلمم جوهری نمانده. آخرین خط‌ها، شیارها و پارگی‌هایی در صفحات دفتر هستند. بدرود». دیگری هم نوشت: صرف‌نظر از نتیجهٔ انتخابات، آیندهٔ اسرائیل امیدوارکننده به نظر نمی‌رسد. اسرائیل با اطمینان در مسیر آفریقای جنوبی و لبنان پیش می‌رود و سرانجام به ساختاری و درمانده برای همهٔ ساکنانش تبدیل خواهد شد.

تنها چیزی که نتایج انتخابات تعیین می‌کند این است که آیا هولوکاست یهودیان در سرزمین اسرائیل به‌زودی رخ خواهد داد یا نه؟ شاید در میان مدت امیدواریی باشد اما در بلندمدت، برای دولت یهودی امیدی وجود ندارد، زیرا جنبش لیکود آن را ربوده و فاسد کرده است. از آنجا که اسرائیل ساختار مستقلی نیست و همه‌چیز، در واشنگتن تعیین و دیکته می‌شود، با هزینهٔ زندگی، قیمت مسکن، مالیات‌ها، اجبار دینی و دولت‌های فاسد روبه‌رو هستیم. پس چرا باید اینجا ماند؟ همه‌چیز در یک مسیر حرکت می‌کند: به‌سوی نابودی. آنچه بر دروغ، سرقت، فریب، کشتار و آوارگی بنا شده باشد، سرانجام از میان خواهد رفت. کسانی که رفته‌اند، هرگز بازنخواهند گشت و در دل خود آرزو خواهند کرد موجودیتی را که زندگی‌شان را سوزاند، نابودشده ببینند. آنها هرگز در انتخابات شرکت نخواهند کرد.

انتخابات آینده: نقطهٔ عطفی در تاریخ (رژیم جعلی و نامشروع) اسرائیل است. هرکس این موضوع را درک نمی‌کند، شاید دچار کندذهنی شدید باشد. برخی معتقدند فروپاشی اسرائیل سناریویی افراطی و تقریباً ناممکن است. اجازه دهید ۱۵ هزار نفر را برای ترک اسرائیل انتخاب کنم ــ پزشکان، دانشمندان، مهندسان، دانشگاهیان، صاحبان کسب‌وکار و متخصصان فناوری ــ و اسرائیل را فلج خواهم کرد. این دیگر سناریویی نظری نیست. کمبود نیروهای متخصص در سامانه‌های حیاتی کاملاً آشکار شده است. اسرائیل چهار سال دیگر با این گروه بی‌پروای حاکم دوام نخواهد آورد. اگر این دولت ادامه پیدا کند، اوضاع با شدتی منفجر خواهد شد که اسرائیل تاکنون شاهد آن نبوده است.

در نقطه‌ای، مهاجرت به فرایندی خودتقویت‌شونده تبدیل می‌شود: هرچه تعداد بیشتری بروند، فشار بر کسانی که می‌مانند بیشتر می‌شود و در نتیجه انگیزهٔ کسانی که بعداً خواهند رفت نیز افزایش می‌یابد. در انتخابات آینده، فقط تصمیم نمی‌گیریم چه کسی دولت بعدی را تشکیل دهد؛ بلکه تصمیم می‌گیریم چه ساختاری در اینجا باقی بماند، اگر اصلاً اسرائیلی باقی بماند. ما بردهٔ هزینهٔ زندگی، قیمت مسکن، صاحبان نفوذ، انحصارها، ارتش اسرائیل، پیمانکاران، بانک‌ها، سازمان مالیاتی و دولت فاسد هستیم. اینجا آشوبی است که ما را به بردگی کشیده است. کسی که به کشور دیگری مهاجرت می‌کند، خانهٔ بردگی را ترک کرده و وارد آزادی می‌شود. آن‌ها می‌روند، زیرا صرف‌نظر از اینکه چه دولتی بر سر کار باشد، آینده‌ای برایشان در اینجا وجود ندارد. جنگ‌ها ادامه خواهند داشت. ایران، غزه، حزب‌الله و کرانهٔ باختری همچنان باقی خواهند ماند.