زندگی جاودان

ویژه‌نامه‌ها گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم-زینب امیدی: ایستگاه پایانی؛ به نماز وداع رسیده‌ایم، نمازی که این واقعیت تلخ را در چشمان بهت‌زده ما حک می‌کند که «آقا» واقعاً از میان ما رفته است. اللَّهُمَّ إِنَّا لَا نَعْلَمُ مِنْهُ إِلَّا خَیْرًا، این عبارت اکنون برای ما، یادآور خاطراتی پر از بغض است. از بغض آقا هنگام خواندن این جمله بر پیکر شهید حاج قاسم سلیمانی تا نماز شهید رئیسی، زمانی که همه منتظر بودند آقا این جمله را چگونه خواهد خواند. او با صلابت نماز را اقامه کرد و دل‌های ما را به بودنش مطمئن ساخت. اما حالا ما غم‌زده‌ها به ایستگاه پایانی رسیده‌ایم. به نمازی که همه از خواندنش هراس داشتند. مردم، گویی دوباره به صبح دهم اسفند بازگشته‌اند. انگار همین حالا خبر شهادت آقا را شنیده‌اند. از شب قبل، در مصلی و خیابان‌های اطراف مانده‌اند تا این نماز را از دست ندهند. زیرا این، آخرین دیدار مردمی آقای ایران‌دوست ما با مردمش است. همان مردی که تصویر استوارش در نماز جمعه نصر، برای همیشه در یاد هر ایرانی غیرتمند ثبت شد. او با وجود تمام تهدیدهای دشمن، در همین مصلی، زیر همین آسمان، بر محراب نماز ایستاد و با حضورش، پاسخی بزرگ به همه دشمنان ایران داد. اما امروز اشک‌ها به آرامی بر صورت‌ها سر می‌خورند. شانه‌ها از شدت گریه می‌لرزند. و وقتی نماز به فراز اللَّهُمَّ إِنَّا لَا نَعْلَمُ مِنْهُ إِلَّا خَیْرًا می‌رسد، تمام مصلی یک‌صدا به گریه درمی‌آید. این تابوت‌های مزین به پرچم سه‌رنگ ایران، در برابر چشمان ما، نشانه مظلومیت رهبری است که می‌گفتند در روزهای خطر، تهران را ترک کرده است. اما او را در خانه‌اش در محل کار و زندگی‌اش در کنار خانواده عزیزش به شهادت رساندند. و امروز، مردم تهران بی‌تاب و بی‌قرارند. زیرا می‌دانند از فردا، دیگر همسایه کوچه کشوردوست را در کنار خود نخواهند داشت.

نامیرا| اربعین؛ چهل روز زودتر نامیرا | آخرین تقریظ در شبستان مصلی نامیرا| روایت دل‌نوشته‌ها نامیرا | مصلی، به وقت وداع نامیرا | دیدار؛ بدون کارت دعوت

* خرده‌روایت‌هایی از وداع با رهبر شهید، به مناسبت چهلمین روز تشییع و تدفین پیکر مطهر رهبر شهید حضرت آیت‌الله‌العظمی سیدعلی حسینی خامنه‌ای

انتهای پیام/ انتهای پیام/