راز گریز شبانه از نیویورک فاش شد!

سفر ناگهانی و کمتر از 14 ساعته بنیامین نتانیاهو به نیویورک و خروج سریع او از آمریکا به دلیل نگرانی از پیگرد قانونی و خشم عمومی، نمایانگر عمق بحران اساسی رژیم صهیونیستی است. سخنرانی نتانیاهو در برابر سالنی خالی و خروج هماهنگ هیئت‌های دیپلماتیک 77 کشور در قلب کشوری که تأمین‌کننده اصلی تسلیحات و حمایت از این رژیم است، نشان‌دهنده فرسایش جایگاه تل‌آویو حتی در میان حامیان سنتی‌اش است. تلاش دولت ترامپ برای عادی‌سازی حضور نتانیاهو در آمریکا نیز نتیجه‌ای نداشت و در نهایت، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی به مانند یک “مجرم” وارد مقر سازمان ملل شد و به سرعت آنجا را ترک کرد! سکوت سنگین و ترسناک حاکم بر صندلی‌های خالی مجمع عمومی، به وضوح نقطه پایانی بر دکترین «استثناگرایی و مصونیت ذاتی» تل‌آویو گذاشت.

دهه‌ها تلاش اتاق‌های فکر غربی-صهیونیستی برای ارائه تصویری عادی و متمدن از رژیمی که بر پایه اشغالگری و جنایت بنا شده، در یک لحظه تاریخی به باد رفت. تحریم این تریبون نشان داد که آستانه تحمل جامعه بین‌المللی در برابر خشونت سیستماتیک به پایان رسیده و هم‌نشینی با جلاد به لکه ننگی غیرقابل جبران در کارنامه بازیگران جهانی تبدیل شده است. موتور محرکه اصلی این نافرمانی دیپلماتیک، پیروزی قاطع «جهاد تبیین و آگاهی ملت‌ها» در لایه‌های شناختی جهان است. در عصر شفافیت دیجیتال، تصاویر بدون روتوش جنایات و کشتار کودکان در غزه و لبنان، سد انحصار رسانه‌های اصلی را شکسته است.

فوران خشم و اعتراضات در دانشگاه‌ها و خیابان‌های پایتخت‌های غربی و شرقی، رهبران محافظه‌کار و عمل‌گرا را در برابر یک دوراهی بنیادین قرار داد: «تمکین به محاسبات سیاسی با حامیان رژیم» یا «انتحار سیاسی در برابر افکار عمومی داخلی». تصمیم بسیاری از این 77 کشور برای خروج، نماد تسلیم ناگزیر ساختارهای حکمرانی در برابر سونامی بیداری شهروندانشان بود. پیامدهای این رخداد، ستون فقرات بازدارندگی ادراکی و دیپلماتیک صهیونیست‌ها را درهم شکسته است. در این راستا، پروژه ادغام منطقه‌ای به بن‌بستی راهبردی رسید؛ زیرا پیوند با ساختاری مطرود، جز خسارت حیثیتی نتیجه‌ای ندارد.

از سوی دیگر، این انزوای تاریخی، پشتوانه عینی و روانی بی‌سابقه‌ای به نهادهایی چون دیوان کیفری و لاهه برای پیگیری احکام جلب بین‌المللی بخشید. همچنین تصویر نخست‌وزیری که تنها به در و دیوار سالن سخنرانی می‌خواند، ضربه‌ای جدی به توهم قدرت وارد کرد و گسست‌های داخلی و مهاجرت معکوس در اراضی اشغالی را تسریع خواهد کرد. تاریخ نشان داده است که موشک‌ها و ماشین‌های کشتار ممکن است قادر به تخریب خانه‌ها باشند، اما هرگز نمی‌توانند «مشروعیت» ایجاد کنند. رژیم اشغالگر امروز در اوج خشونت‌طلبی، تنهاترین دوران حیات خود را سپری می‌کند؛ بزنگاهی که در آن فریاد صندلی‌های خالی، نویدبخش غروب هژمونی ارعاب و پیروزی قطعی وجدان تاریخ بر منطق زور است.

انتهای پیام/