راز عدم نصب نشان فتح بر لباس شهید باقری چیست؟

به گزارش باور خبر به نقل از تسنیم، سردار شهید محمود باقری، فرمانده موشکی نیروی هوافضای سپاه پاسداران، در خرداد ۱۴۰۴ به واسطه حمله رژیم صهیونیستی به شهادت رسید. سردار باقری از جمله نخبگانی بود که از دوران جوانی هدف خود را مشخص کرده بود. او زمانی که به توصیه دوستش حاج حسن طهرانی مقدم، رشته فیزیک دانشگاه صنعتی شریف را ترک کرد، به دانشگاه خواجه نصیر رفت تا در رشته نقشه‌برداری تحصیل کند و بتواند به پیشرفت صنعت موشکی کمک کند.

«محمود باقری» سال‌ها فرماندهی بخش موشکی سپاه را بر عهده داشت و در میان هم‌رزمانش به عنوان «مهندس موشکی» شناخته می‌شد. او از همکاران شهید طهرانی مقدم و شهید حاجی‌زاده در راه‌اندازی و توسعه صنعت موشکی ایران بود. یکی از ویژگی‌های بارز اخلاقی شهید باقری، ولایت‌پذیری او بود. فرزند شهید باقری در این باره می‌گوید: «پدرم با تمام وجود ولایت‌پذیر بود و تنها می‌خواست کاری انجام دهد که مورد تأیید آقا باشد. گاهی از او می‌پرسیدم که عملیات وعده صادق بعدی کی انجام می‌شود؟ او می‌گفت: پسرم! من سرباز هستم و گوش به فرمان رهبری، به حضرت آقا گفتیم خیالتان از بابت بخش موشکی راحت باشد، روزی که ایشان دستور دهند، صد در صد مأموریت را انجام می‌دهیم.»

پس از عملیات وعده صادق، شهید باقری به همراه شهید حاجی‌زاده از رهبر شهید انقلاب نشان فتح دریافت کرد. در کتاب «مردی که نمی‌خواست دیده شود» نوشته مرضیه اعتمادی از مجموعه «آسمان دار» که توسط نشر شهید کاظمی منتشر شده، درباره دریافت نشان فتح از رهبر شهید انقلاب آمده است: «آرزوی حسن آقا چه بود؟ مگر همین نبود که پای موشک‌های ایرانی به پایگاه‌های آمریکا در منطقه و فراتر از آن به قلب سرزمین اشغالی باز شود و آرامش دشمن را به هم بزند؟ آن برق خوشحالی که بعد از پیروزی و سربلندی تیم موشکی در عملیات وعده صادق در چشم‌های حاج محمود نشسته بود، نشان می‌داد که زحمات چند ساله‌اش به ثمر نشسته و وقت آن رسیده که نفس راحتی بکشد و خیالش از بابت آینده موشکی ایران آسوده باشد. همان روزها نشان فتح را هم از دست حضرت آقا گرفت. یکی از بزرگ‌ترین افتخارات هر نظامی دریافت این نشان است. حاج محمود برای دریافت چنین نشانی امتیازات زیادی داشت؛ عملیات‌های موفق و متعدد، توان رزمی بالای مجموعه و برگزاری رزمایش‌های موفق هر ساله، گوشه‌ای از این ویژگی‌ها بود.

خصوصیات او باعث شده بود که تعداد لوح‌های افتخار و تندیس‌های تشویقی مجموعه موشکی به حدی زیاد شود که دیگر اول‌شدن و برگزیده‌شدن در مناسبت‌های مختلف برایشان عادی شده بود. بچه‌های موشکی در تمام این سال‌ها در وضعیت آماده‌باش بودند. حاج محمود برای هر لحظه از مجموعه موشکی برنامه‌ریزی داشت و هیچ‌گاه نیروهایش را از چرخه کار خارج نکرد. برگزاری رزمایش‌های سنگین کار ساده‌ای نبود و نیاز به پیگیری‌های مداوم داشت. حاج محمود که در کار جدی و سخت‌گیر بود و اهل کوتاه آمدن نبود، به همین دلیل بچه‌ها هر بار یک جنگ واقعی را با تمام دشواری‌هایش تجربه می‌کردند و به خانه برمی‌گشتند. مجموعه موشکی همیشه برای برگزاری هر اقدامی، چه کوچک و چه بزرگ، آمادگی لازم را داشت و این هنر حاج محمود بود.

حاج محمود هرگز به دنبال نشان فتح نبود، اما روزی که قرار بود برای دریافت نشان به دیدار آقا برود، مانند پسربچه‌ای دبستانی خوشحال بود. هر بار که وقت دیدار خصوصی یا عمومی با آقا می‌شد، این حال را داشت و راننده و محافظش از حالت چهره و رفتارش می‌فهمیدند که امروز قرار است به بیت رهبری برود. او همیشه می‌گفت که فرمانده موشکی خود آقاست. اما حالا که او از عملکردش راضی بود، چرا این نشان فتح را مخفی می‌کرد؟ چرا به لباسش آویزان نمی‌کرد و آن را در کشو گذاشته بود؟ کارش شبیه قهرمان المپیکی بود که مدال طلا گرفته اما روی سکو نمی‌رفت و در گوشه سالن ایستاده بود و از دوربین‌ها فراری بود؛ هرچند این رفتار از حاج محمود عجیب نبود. به پسرش مهدی که از او خواسته بود نشان را به لباسش آویزان کند، گفته بود: «آدم‌های زیادی در مجموعه هستند که از من برای دریافت این نشان مستحق‌ترند.» او عادت داشت اسم خودش را از اول بردارد و در انتهای صف قرار دهد؛ جایی که پشت به دوربین و بیرون از کادر بود؛ جایی که به چشم هیچ کس به جز خدا نمی‌آمد.

این کتاب با ۸۷ صفحه منتشر شده است.