جایزه‌های ضد اسرائیلی؛ رفتارهای ضد ایرانی در عرصه جهانی!

به گزارش باور خبر به نقل از تسنیم، محمدباقر صنیعی منش اعلام کرد: جشنواره فیلم ونیز از سال گذشته تا جشنواره ۸۳ام که امسال برگزار شد، شاهد تغییرات قابل توجهی بوده است؛ به ویژه در رویکرد ضداسرائیلی آن. در این دوره، مستند ضداسرائیلی «نزا» که توسط سازندگان اسرائیلی‌اش، یووال آبراهام و راشل سزور، ساخته شده است، به مدت ۲۵ دقیقه مورد تشویق قرار گرفت. «میکی زوهار» وزیر فرهنگ رژیم صهیونیستی به این مستند واکنش نشان داده و این دو فیلمساز را به «خیانت» متهم کرد و تهدید کرد که برای سلب تابعیت اسرائیلی آنها اقدام خواهد کرد.

این تغییرات در جشنواره فیلم ونیز به دلیل دبیر جشنواره یا مسئولین برگزاری نیست، بلکه ناشی از انتخاب و حضور فیلم‌ها و همچنین اعتراض مدافعین فلسطین علیه اسرائیل در فضای جشنواره و کنش‌های کارگردانان فیلم‌هاست که اهمیت زیادی دارد. سال گذشته نیز با موفقیت فیلم «صدای هند رجب»، فضای جشنواره ونیز به سمت ضداسرائیلی شدن پیش رفت. این روند در کنار جنبش «همه‌باهم برای فلسطین» که مدتی است در حال فعالیت است، موجب گسترش فضای هنری ضداسرائیلی و آمریکایی، به ویژه با توجه به جنگ علیه ایران، شده است و دامنه آن به کنش هنرمندانی چون خاویر باردم، سوزان ساراندون و مارک رافالو نیز رسیده است. در یک سال گذشته، شاهد اتفاقات بزرگی در عرصه هنری و سینمایی علیه رژیم جعلی اسرائیل بوده‌ایم.

ساراندون در این زمینه گفته است: هالیوود به خاطر حمایت از فلسطین، من را تحریم کرده است؛ این است ساختار قدرت! تغییراتی که در فضای جشنواره ونیز رخ داده است، نباید به تنهایی مورد بررسی قرار گیرد، بلکه باید آن را در کنار تغییراتی که در دیدگاه مردم غرب به وجود آمده است، مشاهده کرد. مردمی که دیگر نمی‌توانند هزینه حمایت از اسرائیل را در آمریکا و کشورهای غربی بپردازند. اخیراً ویدیویی از تماشاگران یک استندآپ کمدی در فضای مجازی منتشر شد که به دلیل حمایت کمدین از اسرائیل، سالن را ترک کردند و کمدین مجبور شد برنامه را برای صندلی‌های خالی اجرا کند.

سازندگان مستند «نزا» که خود اسرائیلی هستند، اما علیه کودک‌کشی اسرائیل فیلم ساخته و در جشنواره فیلم ونیز برنده جایزه بهترین مستند شده‌اند، نشان‌دهنده تغییرات عمیق در نگرش‌ها است. اما آنچه مایه تاسف و تعجب است، رویکرد برخی افراد به ظاهر ایرانی در فستیوال‌های معتبر جهانی است. این «ما» تنها یک گروه عادی نیست؛ بلکه جمعی است که خود قربانی تجاوز و حمله دشمنان به این سرزمین است، به طوری که در یک حمله، ۱۶۸ کودک بی‌گناه کشته می‌شوند و صدها زن و مادر به شهادت می‌رسند. اما در جایی که باید این صدا به گوش جهانیان برسد، ناگهان صحبت از آزادی زنان می‌شود؛ آزادی که به افراط کشیده شده است.

بنابراین، طرح مسائل تکراری مانند آزادی زنان در ایران، تنها به نفع دشمنان «ما»ی ایرانی‌هاست. با این حال، مسأله تنها محدود به این نوع صحبت‌ها در جشنواره‌های خارجی نیست، بلکه باید به این نکته توجه کرد که چرا درک و فهم برخی مسائل در بین جماعتی که خود را هنرمند یا بازیگر می‌نامند، وجود ندارد. این درک باعث می‌شود که صحبت از مردم جنگ‌زده و مظلوم کشورمان که قربانی آزادی ظاهری غربی شده‌اند، به زبان بازیگران برنده جوایز جاری شود! آیا این عجیب و غیرطبیعی نیست؟ به ویژه در جشنواره‌ای که به وضوح فضای ضداسرائیلی دارد و هیچ مشکلی برای موضع‌گیری علیه دشمنان ما ندارد.

روزهای این دوره جشنواره ونیز گذشت، اما تصویر منفی که خانم بازیگر از خود در افکار عمومی ایران به جا گذاشت، تا ابد باقی خواهد ماند؛ ننگی که منجر به خشم فزاینده‌ای برای تمام آزادگان ایرانی با هر سلیقه و تفکری شده است.