وزیر علوم واقعیت تلخ حملات آمریکا به دانشگاه‌ها را در شانگهای افشا کرد

به گزارش خبرنگار فرهنگی باورخبر،حسین سیمایی، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری ایران، در نشست اصلی روز نخست دهمین اجلاس وزیران آموزش و علوم سازمان همکاری شانگ‌های، ضمن قدردانی از میزبانی شایسته جمهوری بلاروس و دبیرخانه سازمان شانگ‌های، به تبیین دیدگاه‌های جمهوری اسلامی ایران در حوزه همکاری‌های علمی منطقه‌ای پرداخت.

وزیر علوم ایران با اشاره به چالش‌های فرامرزی چون تغییرات اقلیمی، بحران منابع آب و انرژی، امنیت غذایی و تحولات هوش مصنوعی، همکاری‌های علمی منسجم را «ضرورتی حیاتی برای آینده نوع انسان» خواند و بر ظرفیت‌های بی‌بدیل تمدنی و دانشگاهی کشورهای عضو سازمان شانگ‌های تأکید کرد.

سیمایی در ادامه با افشای واقعیت تلخ حملات نظامی، تخریب و ترور دانشگاه‌ها و دانشمندان ایرانی در یک سال اخیر، نهادهای علمی و فرهنگی را خط قرمز هرگونه جنگ و ستیز خواند و تأکید کرد: دانشگاه‌ها به جای قربانی منازعات، باید پناهگاه امن اندیشه، گفت‌وگو و امید باشند.

وزیر علوم ایران با طرح این پرسش بنیادین که «آیا جامعه جهانی اجازه خواهد داد اصیل‌ترین کانون‌های تمدنی قربانی خشونت شوند؟»، از جامعه علمی جهان و سازمان‌های بین‌المللی خواست تا در دفاع از صیانت و امنیت دانشگاه‌ها، دانشمندان و مراکز علمی، موضعی روشن‌تر، مسئولانه‌تر و قاطع اتخاذ کنند و هشدار داد که «امنیت دانشگاه‌ها، امنیت آینده بشریت است.

سیمایی با بیان اینکه «ما اساتید و پژوهشگرانی را از دست دادیم که زندگی خود را وقف آموزش و گسترش مرزهای دانش کرده بودند»، خاطرنشان ساخت که دانشگاه ایران فقط متعلق به یک کشور نیست و «فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های کشور ما در سراسر جهان مشغول تحقیق و کارند.» وی تأکید کرد که تعرض به دانشگاه‌های ایران، تعرض به کل جامعه علمی جهان محسوب می‌شود و سکوت در برابر این حملات، تداوم خشونت علیه علم و تمدن را به همراه خواهد داشت.

وزیر علوم ایران در ادامه با ترسیم افقی روشن از آینده همکاری‌های علمی، از دانشگاه تمدنی جندی‌شاپور به عنوان میراثی کهن و افتخارآمیز برای ایران یاد کرد و علم را زمانی ارزشمند و اثرگذار دانست که در مسیر خدمت به انسان، جامعه و پیشرفت قرار گیرد.

سیمایی با تأکید بر ظرفیت‌های کم‌نظیر تمدنی و دانشگاهی کشورهای عضو سازمان شانگهای در حوزه‌های هوش مصنوعی، علوم پایه، مواد نوین و سلامت عمومی، بر لزوم تبدیل این مزیت‌های متنوع به شبکه‌ای از همکاری‌های مسئله‌محور تأکید کرد و خاطرنشان ساخت که معیار موفقیت دانشگاه‌ها در آینده، نه فقط تولید دانش محض، بلکه «تأثیر بر کیفیت زندگی مردم» خواهد بود.