تدبیر شهید حاجی‌زاده برای روزهای غیبتش

به گزارش باور خبر به نقل از تسنیم، انتشارات شهید کاظمی به تازگی مجموعه چهارجلدی «آسمان‌دار» را به یاد شهدای هوافضای سپاه منتشر کرده است. این اثر در مدت زمان کوتاهی پس از انتشار، به چاپ چهارم خود دست یافته است. یکی از این مجلدات با عنوان «مردی که می‌خواست زنده بماند» شامل روایت‌هایی از زندگی شهید امیرعلی حاجی‌زاده است؛ فرمانده هوافضای سپاه که در روز جمعه، ۲۳ خرداد سال گذشته در حمله وحشیانه رژیم صهیونیستی به کشورمان به شهادت رسید. شهید حاجی‌زاده از شاگردان شهید حسن طهرانی‌مقدم، پدر موشکی ایران بود و در تمامی مراحل پیشرفت موشکی کشور، در کنار شهید طهرانی‌مقدم حضور داشت. پس از شهادت وی، جهان شاهد پیشرفت‌های صنعت موشکی ایران و تلاش‌های شهید طهرانی‌مقدم، شهید حاجی‌زاده و سیدمجید موسوی بود.

معصومه سپهری پیش‌تر در مجموعه «مرد ابدی» به برخی از رشادت‌های شهید حاجی‌زاده اشاره کرده بود و حالا فائضه غفارحدادی در این کتاب، روایت‌هایی از خانواده و دوستان شهید را گردآوری کرده است. در بخشی از این اثر به اهمیت تربیت نیرو توسط شهید حاجی‌زاده اشاره شده است: «حاجی کادرساز بود؛ از همان روزهایی که در انجمن اسلامی هنرستان توحید، ضرورت تربیت نیروی انسانی را درک کرده بود، هر جا که می‌رفت حواسش به نیروهایش بود. او توانایی ویژه‌ای در کشف استعدادها داشت؛ مانند پدری که می‌داند کدام فرزندش فنی است و کدام توانایی سخنوری دارد و کدام باید در کلاس ورزشی ثبت‌نام کند. برای او انسان‌ها مهم‌تر از جایگاه‌ها بودند. او افراد را برای جایگاه‌ها انتخاب نمی‌کرد، بلکه جایگاه‌ها را برای افراد در نظر می‌گرفت.

یادداشت‌نویسی سردار سیدمجید موسوی بر مجموعه «آسمان‌دار» نشان می‌دهد که کافی بود در یکی از بازدیدهایش از پایگاهی در جنوب کشور، فردی به چشمش بیاید و استعدادش را شناسایی کند؛ در این صورت او را رها نمی‌کرد. ابتدا چند مسئولیت متناسب برایش تعریف می‌کرد و اگر آن فرد همچنان خود را نشان می‌داد، وارد دایره محاسبات حاجی می‌شد. ممکن بود آن فرد هرگز متوجه نشود که حاجی برای او برنامه‌ای بلندمدت طراحی کرده است، مثلاً چهار سال فرمانده پایگاه جنوب شود و سپس به مدت زمانی در رده‌های دیگر خدمت کند تا از تخصص‌های دیگر نیز آگاهی پیدا کند و در نهایت جانشین رده خود در تهران شود و در نهایت فرمانده آن رده در نیرو باشد.

بارها پیش می‌آمد که یکی از فرماندهان فردی را برای جایگاهی در نظر می‌گرفت و وقتی به حاجی می‌گفت که فلانی را می‌خواهم در فلان‌جا بگذارم، او مخالفت می‌کرد و می‌گفت: نه؛ به او دست نزن، او را نگه داشته‌ام که شش ماه بعد در فلان‌جا بگذارمش و دو یا سه سال بعد هم مسئول فلان بخش شود. حاجی به آموزش و ارتقای نیروی انسانی‌اش توجه ویژه‌ای داشت و رزمایش‌های متعدد و دوره‌های مختلفی را برگزار می‌کرد. به دستور او، دوره‌ای به نام «اکابر» طراحی شده بود که در آن فرماندهان رده‌ها باید از تخصص رده‌های دیگر پدافند، هوایی و فضایی نیز آگاهی پیدا می‌کردند و در جریان آموزش بودند. به این ترتیب، یک فرمانده موشکی باید در حد اکابر از پهپاد، پدافند و هوایی و فضایی نیز آگاهی داشته باشد.

خودش همه‌فن‌حریف بود و موشکی و مهندسی و پدافند را با گوشت و خونش می‌شناخت و از سایر حوزه‌ها نیز آگاهی داشت. او می‌خواست نیروهایش نیز مانند خودش باشند و دیدشان تنها معطوف به مجموعه خودشان نباشد. حاجی از زمانی که یک تار سفید در ریش و مویش نداشت، فرمانده بود و به فرمانده شدن جوان‌ها اعتقاد داشت. اگر در کسی استعداد فرماندهی می‌دید، خارج از سلسله‌مراتب درجه‌ای و نوبتی به او مسئولیت می‌داد؛ حتی به جوان‌های ۴۰-۵۰ ساله‌ای که برای فرماندهی در آن سطح، تازه در آغاز جوانی‌شان بودند.

این اقدامات باعث شد که وقتی دو نفر از جوان‌های نخبه در نوروز آخرین سال فرماندهی حاجی برای تبریک به اتاقش رفته بودند و یکی از آن‌ها از حاجی پرسید: «بزرگ‌ترین دستاورد شما در این ۱۶ سال فرماندهی‌تان چیست؟» و انتظار داشت بشنود که مثلاً «وعده صادق ۲»، برخلاف تصورش شنیده بود: «ساختار مستحکمی که هر کس در جای درست قرار گیرد و کارها طبق روال انجام شود؛ و اگر روزی من نباشم، مجموعه هدف خودش را دارد و سال‌ها می‌تواند بدون مشکل به راهش ادامه دهد!» چاپ چهارم مجموعه «آسمان‌دار» با یادداشت‌های جداگانه سردار سیدمجید موسوی، فرمانده نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، درباره هر یک از چهار شهید منتشر و روانه بازار نشر شده است.

انتهای پیام/