اسلامی ندوشن بر این باور بود که دیوان حافظ همچون شاهنامه‌ای دیگر است و روح ایران در کلام حافظ به‌طور نامحسوس جاری است. او به عمق و تأثیر شعر حافظ در فرهنگ ایرانی اشاره کرد و آن را بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت ملی دانست.