رقابت‌های خونین و نسل‌کشی در انتخابات رژیم صهیونیستی

بین الملل به گزارش باور خبر به نقل از گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، امروز ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶، انتخابات کنست رژیم صهیونیستی از ساعت ۸:۳۰ صبح به وقت تهران آغاز شد و تا پایان شب ادامه خواهد داشت. این انتخابات اولین انتخابات صهیونیست‌ها پس از طوفان الاقصی است و در شرایطی پرتنش در منطقه برگزار می‌شود. حساسیت این انتخابات برای صهیونیست‌ها به دلیل فاصله کوتاه آن از شکست اهداف تعیین شده توسط کابینه بنیامین نتانیاهو در جنگ علیه ایران، که به یک جنگ منطقه‌ای تبدیل شد، افزایش یافته است. نتانیاهو و هم‌پیمانانش تلاش کرده‌اند تا توجهات را از رسوایی ۷ اکتبر ۲۰۲۳ منحرف کنند تا این موضوع از دستور کار انتخابات حذف شود و بدین ترتیب موقعیت خود را تقویت نمایند. در مقابل، اردوگاه اپوزیسیون مصمم به شکست نتانیاهو و پیروزی در انتخابات است و تأکید کرده که حتی از تشکیل یک کابینه مشترک با نتانیاهو نیز خودداری خواهد کرد.

طبق نتایج آخرین نظرسنجی‌هایی که توسط مراکز صهیونیستی و بین‌المللی انجام شده، اردوگاه اپوزیسیون به رهبری گادی آیزنکوت نسبت به اردوگاه نتانیاهو شرایط بهتری دارد و بسیاری بر این باورند که در این انتخابات، نتانیاهو و ائتلافش سرنگون خواهند شد؛ به ویژه با توجه به شکست‌های متوالی که کابینه او از اکتبر ۲۰۲۳ تا کنون در جبهه‌های مختلف متحمل شده و به هیچ پیروزی راهبردی دست نیافته است. انتخابات کنونی رژیم صهیونیستی نه تنها مورد توجه جامعه عربی بلکه توسط خود صهیونیست‌ها نیز به شکل قابل توجهی دنبال می‌شود و برخی آن را یک انتخابات سرنوشت‌ساز می‌دانند. بر اساس نظرسنجی‌ها، جامعه صهیونیستی کابینه نتانیاهو را مسئول شکست‌های این رژیم در چند سال گذشته، به ویژه در سطح امنیتی، انزوای بین‌المللی اسرائیل، چندقطبی شدن جامعه و افزایش شکاف میان اسرائیلی‌ها می‌داند و صهیونیست‌ها امیدوارند که با سرنگونی نتانیاهو، شرایطشان بهبود یابد.

در این میان، ده‌ها هزار صهیونیست از خارج برای شرکت در انتخابات به اراضی اشغالی بازگشته‌اند و طبق گزارش منابع عبری، قصد دارند علیه نتانیاهو رأی دهند. تعداد رأی‌دهندگان واجد شرایط ۷,۳۳۱,۹۸۱ نفر است که حق رأی دادن در انتخابات بیست و ششمین دوره کنست را دارند. این ارقام نشان‌دهنده افزایش بیش از ۵۴۳,۰۰۰ رأی‌دهنده جدید در مقایسه با انتخابات قبلی در سال ۲۰۲۲ است. طبق داده‌ها، کمی بیش از پنج میلیون نفر، یا حدود ۷۷٪ از رأی‌دهندگان واجد شرایط ساکن اراضی اشغالی، یهودی هستند که تقریباً ۶۸۴,۰۰۰ نفر از آنها حریدی هستند. در مقابل، تعداد رأی‌دهندگان عرب واجد شرایط حدود ۱.۱۵۹ میلیون نفر است که تقریباً ۱۸٪ از کل رأی‌دهندگان را تشکیل می‌دهد. حدود ۳۴۶,۰۰۰ نفر یا حدود ۵٪ در دسته «دیگران» قرار می‌گیرند که شامل مسیحیان غیرعرب یا ساکنان بدون طبقه‌بندی مذهبی می‌شوند که اکثر آنها مهاجران و اعضای خانواده‌شان هستند که در ثبت احوال به عنوان یهودی ثبت نشده‌اند.

سیزده فهرست برجسته در انتخابات رژیم صهیونیستی شرکت می‌کنند که برخی از آنها شامل چندین حزب و همچنین فهرست‌های کوچک و بی‌اهمیت دیگر هستند. دو فهرست اصلی شامل حزب یشار به رهبری گادی آیزنکوت، که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد، و حزب لیکود به رهبری نتانیاهو، که یک حزب سیاسی قدیمی به شمار می‌رود، هستند. طبق نظرسنجی‌های موجود، هیچ‌یک از این دو اردوگاه ۶۱ کرسی لازم برای تشکیل کابینه را ندارند، به ویژه اینکه تشکیل کابینه با مشارکت احزاب عرب را رد می‌کنند. اردوگاه اپوزیسیون نیز تشکیل کابینه مشترک با اردوگاه نتانیاهو را رد کرده و بر همین اساس، بسیاری پیش‌بینی می‌کنند که انتخابات به دور بعدی کشیده شود.

برگزاری اولین انتخابات پارلمانی اسرائیل پس از عملیات طوفان الاقصی، شرط‌بندی غلط روی نتیجه انتخابات اسرائیل و مسابقه توحش میان صهیونیست‌ها، موضوعاتی هستند که در این انتخابات مطرح می‌شوند. اما فارغ از نتیجه انتخابات رژیم صهیونیستی و اینکه آیا نتانیاهو و شرکایش دوباره به قدرت برمی‌گردند یا تیم اپوزیسیون، واضح است که تغییری در ماهیت سیاست‌های این رژیم، به ویژه سیاست مبتنی بر اعمال زور و توحش، ایجاد نخواهد شد. ممکن است برخی اعراب به نتیجه این انتخابات امید بسته باشند و اکثر آنها آرزوی سقوط نتانیاهو را دارند، اما این شرط‌بندی کاملاً بی‌معناست و هر کسی که روی هر یک از احزاب صهیونیستی در طول این انتخابات شرط‌بندی کرده باشد، مرتکب اشتباه بزرگی شده است. همه احزاب صهیونیستی، صرف نظر از اختلافات در برخی سیاست‌های داخلی، در اهداف و سیاست‌های خود در مقابل فلسطینیان و سایر ملت‌های منطقه دارای اتفاق نظر هستند. همه این احزاب از ادامه جنگ نسل‌کشی علیه نوار غزه حمایت می‌کنند و حتی برای کشتار مردم فلسطین و آوارگی آنها از غزه و کرانه باختری با هم مسابقه می‌دهند. تمامی احزاب حاضر در انتخابات رژیم صهیونیستی، مخالف سرسخت تأسیس یک کشور مستقل فلسطینی هستند و از گسترش شهرک‌سازی‌ها و تثبیت اشغالگری خود در سراسر فلسطین حمایت می‌کنند. هر کسی که تصور کند اردوگاه مخالف نتانیاهو در صورت پیروزی می‌تواند نفعی برای مردم فلسطین یا سایر ملت‌هایی که هدف توحش صهیونیست‌ها قرار دارند، داشته باشد، به شدت در اشتباه است.

اردوگاه به اصطلاح چپ رژیم صهیونیستی، حتی اگر با تشدید تروریسم در کرانه باختری که اکنون شاهد آن هستیم تا حدی مخالف باشد و ایجاد سریع کانون‌های شهرک‌سازی جدید را خطرناک بداند، اما به هیچ وجه مخالف ماهیت این پروژه‌ها نیست و هرگز حقوق فلسطینی‌ها را به رسمیت نمی‌شناسد. همچنین نباید فراموش کرد که این حزب چپ صهیونیست بود که فاجعه تاریخی نکبت را رقم زد و در قتل‌عامی بزرگ در سال ۱۹۴۸ موجب آوارگی مردم فلسطین از سرزمین مادری خود شد. چپ‌ها همچنین پروژه اشغال فلسطین، ویرانی این سرزمین و آوارگی مردم آن را اجرا کردند. اردوگاه چپ رژیم صهیونیستی مسئول اشغال سایر سرزمین‌های فلسطین تاریخی بعد از جنگ ژوئن ۱۹۶۷ بوده و همین چپ‌ها معمار استراتژی نابودی جمعیت فلسطین از نکبت ۱۹۴۸ هستند و هرگز حاضر نشدند حتی بخش کمی از حق ملت فلسطین را طبق توافق‌های اسلو به آنها بدهند. بنابراین شرط‌بندی روی حزب چپ رژیم صهیونیستی برای بهبود شرایط فلسطینیان یک توهم بوده و استراتژی فلسطین باید مبتنی بر وحدت داخلی و ادامه مبارزه و مقاومت ضد صهیونیست‌ها باشد.

اردوگاه چپ رژیم اشغالگر نه تنها با سیاست‌های اردوگاه به اصطلاح راست و افراطی این رژیم در سرکوب فلسطینیان و اعمال زور و توحش مخالف نیست، بلکه هسته اصلی درگیری در فلسطین را تشکیل می‌دهد. در حالی که برخی در درون حزب چپ صهیونیستی ممکن است از نظر تئوری از تأسیس یک کشور فلسطینی در مرزهای ۱۹۶۷ یا به عنوان بخشی از توافقات سیاسی حمایت کنند، این حمایت مشروط به شرایطی است که امنیت اسرائیل را تضمین کند و البته در عمل اجرا نمی‌شود. حزب چپ رژیم صهیونیستی قاطعانه حق بازگشت آوارگان فلسطینی به سرزمین مادری خود را رد می‌کند و آنها را تهدیدی موجودیتی برای اسرائیل می‌داند. این جریان گاهی توسط چهره‌هایی با پیشینه نظامی بالا، مانند یائیر گولان، رئیس حزب دموکرات، هدایت می‌شود که تلاش می‌کنند گفتمان امنیتی سختگیرانه‌ای را با شعارهای صلح یا اعتدال سطحی ترکیب کنند. حزب چپ رژیم صهیونیستی همچنین بر موضع نژادپرستانه خود علیه اعراب اصرار دارد و حتی از مشارکت نمادین احزاب عربی در ائتلاف‌های کابینه هم جلوگیری می‌کند.

بنابراین هر گروه از فلسطینی‌ها و یا سایر اعرابی که هدف تجاوز و توطئه صهیونیست‌ها قرار دارند، اگر به انتخابات رژیم صهیونیستی به عنوان فرصتی برای خروج از بحران کنونی دل بسته‌اند، باید در موضع خود تجدید نظر کنند؛ زیرا قرار نیست با تغییر حاکم، سیاست مبتنی بر توحش این رژیم تغییر کند. در پایان، این سوال که کدام یک از احزاب صهیونیستی در این انتخابات پیروز می‌شوند هیچ اهمیتی ندارد؛ زیرا همه آنها یک هدف و زمینه مشترک دارند و چیزی که آنها را متمایز می‌کند، ارزیابی آنها در مورد هزینه‌هاست. بنابراین شاید تغییر کابینه بتواند تغییری در برخی سطوح در وضعیت داخلی جامعه صهیونیستی ایجاد کند، اما هیچ تفاوتی در استراتژی زور و توحش اسرائیل حاصل نخواهد شد.