افزایش تقاضا برای کود حیوانی در سایه کمبود کود شیمیایی

اقتصادی به گزارش باور خبربه نقل از تسنیم، با مسدود شدن تنگه هرمز و هم‌زمان کاهش عرضه کود شیمیایی در بازارهای جهانی، آمارهای رسمی نشان می‌دهد استفاده از کود دامی در برخی کشورهای تولیدکننده محصولات کشاورزی روند افزایشی پیدا کرده است. با این حال، کارشناسان کشاورزی تأکید می‌کنند که این رویکرد هرچند می‌تواند بخشی از کمبود کود شیمیایی را جبران کند، اما در کنار مزایا، چالش‌هایی مانند کاهش بهره‌وری و افزایش آلودگی را نیز به همراه دارد. به گفته این کارشناسان، کشاورزی چرخشی با بازگرداندن مواد مغذی موجود در فضولات دامی به زمین‌های کشاورزی می‌تواند به بهبود خاک، کاهش وابستگی به کودهای شیمیایی و بازیابی انرژی کمک کند، اما موفقیت آن به بازیابی ایمن مواد مغذی و رساندن مقدار مناسب آن به زمین مناسب وابسته است. مروری که در مجله کشاورزی با عنوان «تبدیل فضولات دامی به منابع مغذی: پیشرفت‌ها در کشاورزی چرخشی محصول-دام برای سیستم‌های کشاورزی پایدار» منتشر شده، نشان می‌دهد کشاورزانی که کود خریداری می‌کنند و دامدارانی که با مشکل دفع کود روبه‌رو هستند، در واقع با دو سوی یک مسئله واحد مواجه‌اند؛ یعنی انباشت مواد مغذی ارزشمند در نقاطی که امکان استفاده کشاورزی از آن‌ها وجود ندارد. طرح جدید اروپا برای مقابله با آفت‌کش‌ها؛ صبحانه را گران می‌کند؟

بر اساس این گزارش، بخش زیادی از مزارع امروز یا بر تولید محصولات کشاورزی متمرکز هستند یا بر پرورش دام، و همین موضوع باعث شده جابه‌جایی طبیعی مواد مغذی میان این دو بخش کاهش یابد. در چنین شرایطی، ممکن است مزارع دامداری بیش از ظرفیت مزارع اطراف برای استفاده ایمن، کود تولید کنند، در حالی که کشاورزان همچنان به خرید کودهای شیمیایی ادامه می‌دهند؛ حتی وقتی کود دامی حاوی مواد مغذی مورد نیاز محصولاتشان باشد. آمارها همچنین نشان می‌دهد چین سالانه بیش از ۳ میلیارد تن کود حیوانی تولید می‌کند؛ رقمی که اهمیت مدیریت درست این حجم از ضایعات را برجسته می‌کند. کارشناسان کشاورزی می‌گویند کود حیوانی می‌تواند نیتروژن، فسفر، پتاسیم و مواد آلی را تأمین کند و میزان دسترسی به این مواد نیز به ترکیب کود و شیوه استفاده از آن بستگی دارد. در صورت رعایت استانداردها، مواد آلی موجود در کود حیوانی قادرند ساختار خاک، ظرفیت نگهداری آب و فعالیت میکروبی را بهبود دهند، شرایط رشد سالم‌تری ایجاد کنند و در نهایت هزینه کوددهی را کاهش دهند. یک متاآنالیز که در این گزارش به آن استناد شده، نشان می‌دهد جایگزینی کود نیتروژن مصنوعی با کود حیوانی، عملکرد محصولات را ۳.۳ تا ۳.۹ درصد و بهره‌وری مصرف نیتروژن را ۶.۳ تا ۱۰ درصد افزایش داده است. با این حال، زمانی که میزان جایگزینی از ۶۰ درصد عبور کرده، این مزایا از نظر آماری معنادار نبوده است. تحلیل دیگری نیز از افزایش ۴.۹ درصدی عملکرد گندم و ۵.۵ درصدی عملکرد ذرت و در مقابل کاهش ۱.۷ درصدی عملکرد برنج خبر داده که نشان می‌دهد نتایج در محصولات مختلف و شرایط مدیریتی گوناگون یکسان نیست. افزایش قیمت سویا پیش از دیدار ترامپ و شی روش‌های بازیابی مواد مغذی

بررسی‌ها نشان می‌دهد کمپوست‌سازی با بهره‌گیری از میکروارگانیسم‌ها و اکسیژن، کود را به ماده‌ای پایدارتر تبدیل می‌کند که می‌تواند به بهبود خاک کمک کند و از این رو، برای بسیاری از مزارع کوچک و متوسط گزینه‌ای عملی به شمار می‌رود. کارایی کمپوست‌سازی در کاهش عوامل بیماری‌زا به دما، مدت فرآوری، رطوبت و میزان هوادهی وابسته است. یک پژوهش جهانی که نویسندگان گزارش به آن استناد کرده‌اند، میانگین تلفات ۲۸.۴ درصدی نیتروژن اولیه و ۴۶.۸ درصدی کربن اولیه را ثبت کرده و تلفات آمونیاک را نیز حدود ۱۸ درصد نیتروژن اولیه دانسته است. در این میان، هوادهی بهتر، ترکیب مناسب مواد غنی از کربن و نیتروژن و استفاده از افزودنی‌های میکروبی منتخب می‌تواند به کاهش این تلفات کمک کند. به طور کلی، هضم بی‌هوازی نیز مواد آلی را بدون حضور اکسیژن تجزیه می‌کند و در این فرایند، بیوگاز برای تولید انرژی و ماده‌ای غنی از مواد مغذی به نام هضم‌کننده تولید می‌شود. به گفته کارشناسان بخش کشاورزی، مزارع می‌توانند از این روش هم انرژی و هم ارزش کودی موجود در یک منبع ضایعاتی را بازیابی کنند، هرچند هزینه سرمایه‌گذاری، نیاز به عملیات تخصصی و هزینه جابه‌جایی هضم‌کننده مایع می‌تواند دامنه کاربرد آن را محدود کند. نکته قابل توجه این است که فناوری‌های بازیابی هدفمند در شرایط گزارش‌شده توانسته‌اند حدود ۵۷ تا ۸۶ درصد نیتروژن و ۶۴ تا ۸۷ درصد فسفر موجود در مایع دامی را جذب کنند، هرچند نتایج آزمایشگاهی و نیمه‌صحرایی ممکن است کارایی این فناوری‌ها را در عملیات روزمره مزرعه بیش از واقع نشان دهد. چگونه آفریقا به گندم روسیه وابسته شد؟

از گزینه‌های نوظهور دیگر می‌توان به بیوچار برای کمک به حفظ مواد مغذی، تیمارهای میکروبی برای بهبود تجزیه و استفاده از لارو مگس سرباز سیاه برای تبدیل کود به زیست‌توده و پروتئین اشاره کرد. با این حال، هزینه، میزان اطمینان و تناسب این روش‌ها برای استفاده گسترده‌تر هنوز به بررسی بیشتری نیاز دارد. در نتیجه، ترکیب فناوری‌های متناسب با شرایط محلی می‌تواند کاربردی‌تر از این فرض باشد که یک فرایند واحد برای همه مزارع مناسب است. خطر آلودگی در فرایند بازیافت استفاده از کود بر اساس میزان نیاز یک مزرعه دامداری برای دفع آن می‌تواند مشکلات جدی ایجاد کند. نیتروژن اضافی ممکن است به آب نفوذ کند و فسفر انباشته نیز از طریق رواناب وارد محیط شود و به آلودگی مواد مغذی بینجامد. بر این اساس، تصمیم‌گیری درباره مصرف کود باید حاصلخیزی خاک، نیازهای محصول، مواد مغذی موجود در کود، شرایط آب‌وهوایی و میزان زمینی را که می‌تواند این مواد را به‌طور ایمن دریافت کند، در نظر بگیرد. حکم تاریخی در پرونده بزرگ‌ترین فاجعه زیست‌محیطی دریای سریلانکا شواهد نشان می‌دهد مدیریت صحیح می‌تواند فرصت‌هایی برای کاهش تلفات فراهم کند. یک تحلیل مورد استناد در این بررسی، کاهش حدود ۴۹ درصدی آمونیاک در سیستم‌های گندم و ذرت و همچنین کاهش ۱۲.۸ درصدی اکسید نیتروژن و ۶۶.۷ درصدی رواناب نیتروژن در ذرت را گزارش کرده است. این ارقام به مقایسه‌های مشخص موجود در شواهد مربوط می‌شوند و تضمینی برای همه مزارع نیستند. همچنین استفاده بیش از حد از کود می‌تواند عملکرد محصولات یا بهره‌وری مصرف مواد مغذی را کاهش دهد. کود دامی ممکن است حامل عوامل بیماری‌زا، بذر علف‌های هرز، بقایای آنتی‌بیوتیک، ژن‌های مقاومت آنتی‌بیوتیکی و فلزات سنگین باشد؛ خطراتی که صرفاً با بازیابی مواد مغذی برطرف نمی‌شوند. یک متاآنالیز مبتنی بر ۹۴ مطالعه، افزایش میانگین ۵۹۱ درصدی مجموع ژن‌های مقاومت آنتی‌بیوتیکی و ۳۵۱ درصدی عناصر ژنتیکی متحرک در خاک پس از مصرف کود را گزارش کرده است. کیفیت فرآوری اهمیت زیادی دارد و فرایندهای پرمصرف انرژی ممکن است حتی در شرایط بهبود بازیابی مواد مغذی، ردپای کربن سیستم را افزایش دهند. بنابراین، ارزیابی‌های زیست‌محیطی باید جمع‌آوری، فرآوری، ذخیره‌سازی، حمل‌ونقل و مصرف کود در مزرعه را پوشش دهد. کمبود مزمن آب، بحران بزرگ پایتخت پاکستان

راهکارهای محلی برای کشاورزی چرخشی، مزارع بزرگ و یکپارچه می‌توانند با اتکا به ماشین‌آلات و سرمایه‌گذاری قابل توجه، دام، محصولات کشاورزی، مراکز فرآوری و برنامه‌ریزی مواد مغذی را هماهنگ کنند. توزیع مجدد منطقه‌ای نیز راهکار دیگری است که در آن کود از مناطق دارای تراکم بالای دام به زمین‌های کشاورزی نیازمند مواد مغذی منتقل می‌شود. فرآوری محلی و استفاده مجدد در نزدیکی محل تولید می‌تواند برای مناطق تپه‌ای جنوب‌غربی چین مناسب‌تر باشد؛ مناطقی که پراکندگی مزارع، قطعه‌قطعه بودن زمین‌ها و دشواری مسیرهای حمل‌ونقل، استفاده از سیستم‌های متمرکز را پرهزینه می‌کند. نمونه‌ای در سیچوان شرقی که در این بررسی به آن اشاره شده، جایگزینی ۳۱ تا ۶۲ درصد از کود نیتروژن مصنوعی را ثبت کرده است. مسدود شدن تنگه هرمز و افزایش قیمت غذا

کشت مخلوط ذرت و سویا، استفاده از محصولات کود سبز و بازگرداندن کاه به زمین‌های کشاورزی نیز می‌تواند از چرخه‌های محلی مواد مغذی حمایت کند، مشروط بر آنکه سهم این منابع در برنامه‌ریزی کوددهی لحاظ شود. کشاورزان برای اجرای چنین سامانه‌هایی به فرآوری مقرون‌به‌صرفه، استانداردهای قابل اعتماد برای کیفیت کود، سازوکارهای حمل‌ونقل و توافق‌هایی نیاز دارند که هزینه‌ها و منافع را به‌طور عادلانه میان تولیدکنندگان محصولات کشاورزی و دامداران توزیع کند. انتهای پیام/