غفلت نابازیگر ایرانی در ونیز: همه‌جا بازی می‌کنید، جز در فیلم!

گروه فرهنگی خبرگزاری تسنیم، محمدباقر صنیعی منش: اظهارات برنده ایرانی جشنواره فیلم ونیز در شب گذشته و عدم اشاره به دو جنگ اخیر علیه ایران و کودکان شهید میناب، نشان‌دهنده واقعیتی تکراری است که متأسفانه تغییر نخواهد کرد: برخی از سینماگران و بازیگران ما به محض حضور در جشنواره‌های خارجی، به نظر می‌رسد همه چیز را فراموش می‌کنند؛ حتی ابتدایی‌ترین حقوق ملت و کشورشان. به نظر می‌رسد که حضور در جشنواره‌های خارجی به نوعی افیون ضدایرانی تبدیل شده که باعث می‌شود هنرمندان ما عرق ملی و غرور ایرانی خود را فراموش کنند و فقط آنچه را که برای بیگانگان خوشایند است، بیان کنند.

حقیقت دیگری که از این اتفاق قابل برداشت است، این است که نابازیگرانی که کیفیت بازی و هنرشان در سطح استاندارد نیست و پس از بازی در چند سریال تلویزیونی، تازه در آغاز راه قرار دارند، به راحتی تحت تأثیر جشنواره‌های خارجی قرار می‌گیرند و به بیگانگان وابسته می‌شوند. در زمانی که بهترین فرصت برای انتقال صدای مردم ایران در برابر تحریم‌ها و تجاوزات دشمنان به این سرزمین است، به بیان مسائل داخلی خانواده بزرگ ایران پرداخته می‌شود، آن هم با ادبیاتی که بیشتر به نفع دشمنان تمام می‌شود.

در ماه‌های اخیر، شاهد تجاوز گسترده دو رژیم ناپاک و کودک‌کش آمریکایی و اسرائیلی به این ملت بوده‌ایم که یکی از فاجعه‌بارترین اتفاقات تاریخ بشری را رقم زد، یعنی کشته شدن ۱۶۸ کودک مظلوم مینابی. اگر این حادثه در هر کشور دیگری رخ می‌داد، سینماگران و هنرمندان آنجا صدای مظلومیت مردم خود را به گوش جهانیان می‌رساندند و از فرصت حضور در جشنواره‌های خارجی به بهترین نحو برای انتقال این پیام استفاده می‌کردند. اما در سینمای ایران، وقتی هنرمندی به آن سوی مرز می‌رود، هیچ اشاره‌ای به این فاجعه نمی‌شود و حتی با ادبیات اپوزیسیونی، سخنانی گفته می‌شود که بهانه‌ای برای دشمنان فراهم می‌آورد.

مردم مظلوم ایران و کودکان شهید میناب واقعاً مظلوم هستند و باید به نام آن‌ها در جشنواره‌ای که به یک جشنواره ضداسرائیلی تبدیل شده، اشاره‌ای نشود. این جشنواره فرصت‌های زیادی را برای هنرمندان ما فراهم می‌کند تا صدای این بچه‌های مظلوم و مردم بی‌گناه ایران را به گوش جهانیان برسانند، اما متأسفانه این فرصت‌ها نادیده گرفته می‌شود.

در همین دوره از جشنواره، فیلم مستند NAZA (نزا، به معنای «خسارت جانبی») ساخته یوبال آبراهام و راخل شور، جایزه هیئت داوران جشنواره ونیز را کسب کرد. این فیلم درباره کشتار مردم غیرنظامی و بی‌گناه غزه توسط اسرائیل است. نکته جالب توجه صحبت‌های کارگردان این فیلم در اختتامیه است که می‌توان آن را با اظهارات برندگان ایرانی در همین جشنواره مقایسه کرد: آبراهام هنگام دریافت جایزه و در میان تشویق حاضران گفت: «اینکه اینجا باشیم، قطعا برای ما آسان نیست. من به همه مردم فکر می‌کنم؛ به سیاستمداران اسرائیلی که به این فیلم حمله می‌کنند و به روزنامه‌نگارانی که حتی بدون دیدن فیلم به آن حمله می‌کنند. واقعیت این است که از زمان آغاز این فیلم، در همین بازه ۱۰ روزه، اسرائیلی‌ها دست‌کم شش کودک را کشته‌اند؛ یک دختر سه‌ساله در یک مدرسه و دو خواهر در خانه‌شان، هنگامی که خواب بودند. مقامات رسمی، از جمله مسئولان اطلاعاتی اسرائیل، درباره این حملات به ما گفتند که این حملات سیستماتیک هستند.» او ادامه داد: «این در واقع یک سیاست است که بر پایه انسانیت‌زدایی از فلسطینی‌ها بنا شده است. می‌خواهم در این باره کاملاً صریح باشم. این موضوع به لطف روزنامه‌نگاران فلسطینی مستند و آشکار شده است و بیش از ۲۰۰ روزنامه‌نگار در غزه به دست اسرائیلی‌ها کشته شده‌اند و صدای آن‌ها انکار و خاموش شده است.»

تصاویری از معترضین به اسرائیل و حامیان فلسطین در جشنواره فیلم ونیز؛ سال قبل – دوره هشتاد و دوم این جشنواره. این موضوع هیچ عیب و ایرادی ندارد و ما برای ساده‌ترین حق‌مان از هنرمندانی که به وطن پشت کرده‌اند، انتظار نداریم. صدای این مردم را هنرمندانی دیگر از همین دیار در رویدادهای هنری و فستیوال‌های مختلف به گوش جهانیان رسانده‌اند. فعالان رسانه‌ای خارجی که حقیقت را دیده‌اند، به این دیار آمده و صدای ما در کشورهای خودشان شده‌اند. امید است که اصحاب سینما و به‌ویژه خانه سینما به عنوان نهاد نماینده سینماگران، نسبت به این موضوع اهمیت بیشتری قائل شوند و با هنرمندان و سینماگران از طریق گفتگو و تعامل، این دیدگاه بدیهی و طبیعی را تبیین کنند تا شاید شاهد باشیم که صدای مظلومیت این مردم نیز از زبان هنرمندان ما در جشنواره‌ها به گوش جهانیان برسد.

انتهای پیام/