به گزارش پایگاه باور خبر به نقل از تسنیم، کمتر از یک روز مانده تا سال ۱۴۰۱ به پایان برسد، در این مدت هنرمندان، نویسندگان و شاعران بزرگی را از دست دادیم و گروهی براین باورند که جایگزینی این اسطورهها تقریباً غیرممکن است و سالها نیاز داریم تا دوباره هنرمندانی در سطح گذشتگان را عرصه هنر کشورمان تجربه کنیم.
در دومین ماه بهار ۱۴۰۱ یعنی اردیبهشت ماه بود که انتشار خبر درگذشت شهلا ناظریان، سکوتی معنادار برجامعه دوبلرهای کشورمان حاکم شد و در پی آن پروازِ نادر طالبزاده پژوهشگر و مستندساز جامعه هنری کشورمان را سیاه پوش کرد و بعد هم محمدعلی اسلامیندوشن نویسنده و مترجم و پژوهشگر را از دست دادیم. سایه مردادماه از میان ما رفت.
فقدان دوبلورهای پیشکسوت
شاید بتوان گفت سال ۱۴۰۱ با توجه به درگذشت برخی از بزرگان دوبله کشورمان؛ سالی سخت برای دوبله ایران بود؛ چون چند صدای خاطره انگیز در دوبله برای همیشه خاموش شد. شهلا ناظریان با آن صدای زیبای خاطرهانگیز، منوچهر اسماعیلی که برای هر نقش صدای ویژهای طراحی میکرد و جلال مقامی با صدای مخملی آرامشبخش یا هوشنگ لطیفپور که صدایش را از یاد نخواهیم برد.
این درحالی است که در همین سال سه پژوهشگر را هم از دست دادیم. ناصر تکمیل همایون، جامعهشناس، پژوهشگر، تاریخ نگار و تهران شناس، محمدعلی اسلامیندوشن؛ پژوهشگر، نویسنده و شاعر و اخیراً هم استاد عبدالله انوار، پژوهشگر و تهران شناس از بین ما برای همیشه رفت.
خزانی معنادار برای هنر هفتم
از سوی دیگر پاییز ۱۴۰۱ نیز شروع خزان هنرهفتم کشورمان شد، چون مهرماه گذشته بود که امین تارخ آخرین پرده نقش زندگی خود را بازی کرد و خبر درگذشت وی جامعه هنری کشورمان را شوکه کرد. بسیاری از اهالی فرهنگ و هنر هنوز هم اعتقاد دارند در کنار درگذشت این بزرگِ تئاتر و سینما و تلویزیون، وداع زودهنگام شهرام عبدلی بازیگر سینما و تلویزیون در اواخر بهمنماه را هنوز نتوانستهاند باور کنند.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰