نوجوانان به راحتی دورمان می‌زنند!

به گزارش باورخبر به نقل از ایسنا، سیدحمید امامی که علاوه بر تهیه‌کنندگی آثار کودک و نوجوان برای شبکه‌های تلویزیونی، ریاست کارگروه کودک و نوجوان مرکز ملی فضای مجازی را نیز برعهده دارد، درباره تولید محتوا برای این گروه سنی و چالش‌های مرتبط با آن مطالب مختلفی را بیان کرد. او این گفت‌وگو را محتواسازی برای کودک و نوجوان آغاز کرد اما از آنجا که توزیع محتوا و رساندن آن به مخاطب، امروز بدون فضای مجازی ممکن نیست، در بخش‌های مختلف درباره سیاست‌گذاری‌های کارگروه کودک و نوجوان مرکز ملی فضای مجازی سخن گفت.

امامی درباره چگونگی شکل‌گیری کارگروه کودک و نوجوان مرکز ملی فضای مجازی و هدف و فعالیت‌های این مرکز، گفت: سیدمحمدامین آقامیری، رئیس مرکز ملی فضای مجازی به واسطه دغدغه‌ای که در حوزه کودک و نوجوان داشت، در تیرماه ۱۴۰۲ تصمیم گرفت اتفاق متفاوتی را در این حوزه رقم بزند. از آن‌جایی که مرکز ملی فضای مجازی کار سیاست‌گذاری و گرد هم آوردن تمامی دستگاه‌ها در حوزه کودک و نوجوان را برعهده دارد، پس از اتفاقات سال ۱۴۰۱ و درک این واقعیت که فضای مجازی تا چه اندازه دارای اهمیت است و نوجوانان چه تاثیر پررنگی در جامعه دارند، برای همگرا کردن دستگاه‌های متولیِ این حوزه و کمک به اجرایی شدن تصمیمات، کارگروه کودک و نوجوان مرکز ملی فضای مجازی تشکیل شد.

او با تاکید بر اهمیت کنشگری نوجوانان در امور مختلف، ادامه داد: از این رو تصمیم گرفته شد به نوجوان‌ها میدان داده شود تا خودشان برخی کارها و فعالیت‌ها را برعهده بگیرند و دیگر تصمیمی از سوی ما برای آن‌ها گرفته نشود. در حقیقت سعی کردیم به جای محدودسازی به سمت هدایت در قالب حمایت این گروه حرکت کنیم. در نهایت پس از چندین جلسه گفت‌وگو و مطالعه‌ی «سند صیانت از کودک و نوجوان در فضای مجازی» تصمیم‌هایی با رویکردهای متفاوتی گرفته شد.

نقاط ضعف سند صیانت از کودک و نوجوان در فضای مجازی

امامی البته «سند صیانت از کودک و نوجوان در فضای مجازی» را خالی از ایراد و اشکال ندانست و بیان کرد: این سند، جامع و راهگشا نیست. هرچند که سال‌ها زمان برای نگارش آن صرف شده است که از همین مورد می‌توان به عنوان بزرگترین مشکل این سند نام برد چرا که کودک یا نوجوانی که امروز می‌بینیم با کودک و نوجوانِ ۱۰ سال گذشته متفاوت است و جهان کودک و نوجوان ۱۰ سال پیش نیز امروز فرق کرده است. نقطه ضعف دیگری که وجود داشت در این بود که یک سند واحد برای گروه سنی خردسال، کودک و نوجوان نوشته شده است و هیچ تفکیکی نیز صورت نگرفته که باعث می‌شود هرچه برای مراقبت از یک کودک ۸ ساله در فضای مجازی می‌نویسیم از یک نوجوان ۱۶ ساله نیز توقع داشته باشیم که این امکان پذیر نیست؛ مانند آنکه بخواهیم برای همه گروه‌های سنی که ذکر شد، یک نوع برنامه بسازیم!

صیانت به معنای محدودیت نیست!

او افزود: به صورت کلی زمانی که واژه «صیانت» به میان می‌آید اولین تعریف در ذهن همه «محدودیت» است، هرچند تلاش کنیم تفسیر زیباتری از آن داشته باشیم. در صورتی که باید بدانیم تعریف آن مترادف با «حمایت» است. به همین دلیل سندی که به نگارش درآمده بایدها و نبایدهای فراوانی دارد که از نگاه من برای سه گروه سنی خردسال، کودک و نوجوان به صورت یکسان قابل اجرا نیست. کودک زیر ۹ سال باید تحت مراقبت مستقیم خانواده باشد و وظیفه ما آموزش خانواده است، اما برای گروه سنی بالای ۹ سال که علاقه به کنشگری و تعامل دارد و خانواده و مربی به تنهایی امکان هدایتگری ندارد، باید به شکل دیگری اندیشید.