گفت‌وگوی جذاب تسنیم با دختر تاریخ‌ساز بوکس ایران: «جای تمرین ندارم»

استان‌ها به گزارش باور خبر به نقل از تسنیم از کرمانشاه، گاهی اوقات مسیر دستیابی به موفقیت‌های ورزشی به مراتب دشوارتر از چند راند مبارزه در رینگ است؛ مسیری که پیش از مواجهه با حریفان قوی، باید با محدودیت‌های امکانات، فشارهای روحی، دوری از خانواده و موانعی که ممکن است هرگز در رقابت‌ها نمایان نشوند، مبارزه کرد. داستان سارینا نقش، بانوی بوکسور کرمانشاهی تیم ملی ایران، روایتگر همین نبردهای پنهان است؛ دختری که برای رسیدن به رینگ بازی‌های آسیایی ناگویا، روزهای سختی را پشت سر گذاشت، در شرایط جنگی تمرین کرد، مدتی در پارک به تمریناتش ادامه داد و با وجود نگرانی از آینده مسابقات، رؤیای خود را فراموش نکرد.

برای سارینا نقش، حضور در ناگویا تنها یک اعزام ورزشی نبود؛ این یک فرصت بود تا نام خود را به‌عنوان نخستین بانوی بوکسور ایرانی که در این رقابت‌ها به رینگ رفت، ثبت کند و در نخستین مبارزه، با شکست نماینده اندونزی با نتیجه ۳ بر ۲، نخستین پیروزی یک بانوی بوکسور ایرانی در بازی‌های آسیایی را رقم بزند. او در شرایطی به این موفقیت دست یافت که بوکس بانوان ایران نسبت به بسیاری از کشورهای صاحب‌نام این رشته، از تجربه بین‌المللی کمتری برخوردار است و ورزشکاران ایرانی برای رسیدن به سطح رقابت‌های بزرگ آسیایی، مسیر دشوارتری را باید طی کنند.

نقش پس از این پیروزی، در مبارزه دوم مقابل نماینده کره‌شمالی شکست خورد، اما تجربه حضور در چنین سطحی را فرصتی برای ادامه مسیر حرفه‌ای خود می‌داند؛ مسیری که هدف بلندپروازانه‌اش، حضور در المپیک ۲۰۲۸ است. اما آنچه روایت این بوکسور را فراتر از یک موفقیت ورزشی قرار می‌دهد، فاصله میان افتخارآفرینی در میدان رقابت و دشواری‌های ادامه فعالیت در خانه است. ورزشکاری که در یکی از مهم‌ترین رویدادهای ورزشی قاره آسیا برای ایران تاریخ‌سازی کرده، پس از بازگشت به کرمانشاه، به گفته خودش، حتی از محل مناسبی برای ادامه تمرینات حرفه‌ای برخوردار نبوده و برای پیدا کردن فضای تمرینی استاندارد با مشکل مواجه شده است.

او همچنین از عدم پیگیری و تماس مسئولان پس از بازگشت از ناگویا گلایه دارد؛ موضوعی که بار دیگر پرسش مهمی را درباره نحوه حمایت از استعدادهای ورزشی استان مطرح می‌کند: آیا وظیفه مجموعه‌های ورزشی تنها فراهم کردن مقدمات اعزام قهرمانان است یا باید برای حفظ آمادگی، تداوم تمرینات و ساختن مسیر موفقیت‌های بعدی آنان نیز برنامه‌ای روشن داشته باشند؟ ماجرای سارینا نقش، تصویری از ظرفیت‌های بوکس بانوان کرمانشاه و در عین حال دشواری‌هایی است که ورزشکاران برای تبدیل استعداد به افتخار با آن مواجه‌اند. از کمبود رینگ و تجهیزات استاندارد گرفته تا ضرورت برگزاری اردوهای بیشتر، حضور در مسابقات بین‌المللی، حمایت مالی و فراهم کردن شرایط تمرینی مناسب، مجموعه‌ای از نیازها پیش روی این رشته قرار دارد؛ نیازهایی که پاسخ به آنها می‌تواند فاصله میان یک موفقیت مقطعی و حضور مستمر در سطح قهرمانی را کاهش دهد.

سارینا نقش در گفت‌وگوی تفصیلی با خبرنگار تسنیم از کرمانشاه، از آغاز فعالیت ورزشی خود در رشته‌های کیک‌بوکسینگ و ووشو تا ورود به تیم ملی بوکس، تجربه نخستین مبارزه‌های بین‌المللی، فشار روانی تاریخ‌سازی در ناگویا، تمرین در روزهای جنگ، ماه‌ها دوری از خانواده و مشکلات امکاناتی بوکس بانوان در کرمانشاه سخن گفت. مشروح این گفت‌وگو از نظر خوانندگان تسنیم می‌گذرد: از ۱۴ سالگی ورزش را شروع کردم.

تسنیم: از چه زمانی ورزش را شروع کردید و چطور به بوکس رسیدید؟ نقش: من ورزش را از ۱۴ سالگی آغاز کردم. ابتدا وارد رشته کیک‌بوکسینگ شدم و حدود سه، چهار سال در این رشته فعالیت داشتم. سپس وارد ووشو شدم و حدود سه سال عضو تیم ملی ووشو بودم و در مسابقات مختلف کشوری و لیگ برتر حضور داشتم و چندین مدال کشوری و قهرمانی کشور نیز کسب کردم. از همان دوران کودکی علاقه زیادی به بوکس داشتم، اما آن زمان بوکس بانوان در ایران شرایطی نداشت که بتوانیم به صورت رسمی و حرفه‌ای در این رشته فعالیت کنیم. همیشه آرزو داشتم روزی بتوانم بوکس را به شکل حرفه‌ای دنبال کنم. زمانی که در بهمن‌ماه انتخابی بوکس بانوان برگزار شد، در این مسابقات شرکت کردم و توانستم مقام نخست را به دست آورم و وارد اردوهای تیم ملی شوم.

تسنیم: نخستین تجربه بین‌المللی شما در بوکس چه مسابقه‌ای بود؟ نقش: نخستین مسابقه بین‌المللی من جام جهانی چین بود. در آن مسابقات با بوکسور مکزیکی مبارزه کردم و شکست خوردم، اما تجربه بسیار خوبی برایم بود. بعد از عملکردی که در اردوها و مسابقات داشتم، در وزن خودم برای بازی‌های آسیایی ناگویا تثبیت شدم. از همان زمان می‌دانستم که قرار است اتفاق بزرگی برای بوکس بانوان ایران رقم بخورد و مسئولیت سنگینی روی دوش من است.

تسنیم: حضور در بازی‌های آسیایی ناگویا و اینکه نخستین بانوی ایرانی بودید که در این رقابت‌ها روی رینگ رفت، چه حسی داشت؟ نقش: واقعاً حس بسیار خاصی بود. از یک طرف افتخار بزرگی بود که نام من به‌عنوان نخستین بانوی ایرانی حاضر در بوکس بازی‌های آسیایی ثبت می‌شد، اما از طرف دیگر فشار خیلی زیادی روی من وجود داشت. همه انتظار داشتند نتیجه خوبی بگیرم و همین موضوع استرس را بیشتر می‌کرد. همیشه این نگرانی را داشتم که اگر نتوانم نتیجه مورد انتظار را بگیرم، شاید مردم ناامید شوند. ما در بوکس بانوان نسبت به کشورهایی که سال‌هاست این رشته را دارند، تجربه بسیار کمتری داریم. خیلی از کشورها شاید ۲۰ سال یا بیشتر در بوکس بانوان سابقه داشته باشند، اما ما تازه وارد این مسیر شده‌ایم و طبیعی است که از نظر تجربه، امکانات و حضور در مسابقات بین‌المللی فاصله داشته باشیم.

تسنیم: در نخستین مبارزه مقابل نماینده اندونزی قرار گرفتید. از این مبارزه بگویید. نقش: حریف اندونزیایی حریف بسیار قدرتمندی بود و در سال‌های گذشته در بازی‌های آسیایی مدال‌های نقره و برنز گرفته بود. من هم می‌دانستم مبارزه سختی دارم. راند اول را ۳ بر ۲ واگذار کردم، اما در راند دوم توانستم با نتیجه ۳ بر ۲ پیروز شوم. در راند سوم هم عملکرد بهتری داشتم و ۴ بر یک پیروز شدم و در نهایت مسابقه را ۳ بر ۲ بردم. این پیروزی برای من خیلی مهم بود، چون نخستین پیروزی یک بانوی ایرانی در بوکس بازی‌های آسیایی رقم خورد. واقعاً از اینکه توانستم این اتفاق را رقم بزنم احساس غرور می‌کردم.

تسنیم: بعد از این پیروزی با بوکسور کره‌شمالی مبارزه کردید. نقش: بله. مبارزه دوم من با نماینده کره‌شمالی بود. مبارزه بسیار نزدیکی داشتیم و من واقعاً تمام تلاشم را کردم. حتی احساس می‌کردم می‌توانم برنده شوم، اما در نهایت شکست خوردم. با این حال از عملکردم ناراضی نیستم. برای من حضور در چنین سطحی خودش یک تجربه بزرگ بود و مطمئن هستم این تجربه در مسابقات بعدی کمک زیادی به من خواهد کرد.

تسنیم: با توجه به کمبود مسابقات بین‌المللی، چقدر شناخت از حریفان داشتید؟ نقش: یکی از مشکلات ما همین است. وقتی تجربه بین‌المللی کمی داشته باشیم، شناخت‌مان از حریفان هم محدود می‌شود. من تا جایی که می‌توانستم از طریق یوتیوب، شبکه‌های اجتماعی و اینستاگرام حریفان را پیدا می‌کردم. اسم آنها را جست‌وجو می‌کردم، رنکینگ‌شان را بررسی می‌کردم و فیلم مبارزاتشان را می‌دیدم تا حداقل شناختی از سبک مبارزه‌شان داشته باشم. در وزن ۶۵ کیلوگرم سعی می‌کردم همه حریفان احتمالی را بررسی کنم. جام جهانی چین هم کمک زیادی کرد، چون قبل از بازی‌های آسیایی یک مسابقه بزرگ بین‌المللی را تجربه کرده بودم و همین باعث شد در ناگویا استرس کمتری داشته باشم.

تسنیم: از جام جهانی چین هم خاطره خاصی دارید؟ نقش: بله، در مسابقه با حریف مکزیکی احساس کردم در راند دوم حق من ضایع شد و راندی که به نظرم باید به من داده می‌شد، به حریفم تعلق گرفت. همین اتفاق انگیزه من را بیشتر کرد که در بازی‌های آسیایی طوری مبارزه کنم که جای هیچ حرف و حدیثی باقی نماند. دوست داشتم اگر برنده می‌شوم، آن‌قدر واضح باشد که کسی نتواند درباره نتیجه مبارزه صحبت کند.

تسنیم: یکی از سخت‌ترین بخش‌های مسیر شما، تمرینات در شرایط جنگی بود. درباره آن روزها توضیح دهید. نقش: بعد از بهمن‌ماه اردوهای تیم ملی شروع شد. ابتدا برای مسابقات مغولستان اردو داشتیم، اما شرایط جنگی باعث شد اردوها برای مدتی متوقف شود و من به کرمانشاه برگشتم. حدود یک ماه باشگاه‌ها و مجموعه‌های ورزشی تعطیل بودند و من مجبور بودم در پارک تمرین کنم. شرایط واقعاً سخت بود؛ بالای سرمان صدای بمب و پهپاد می‌آمد و نمی‌دانستیم اصلاً مسابقات برگزار می‌شود یا نه. هم از نظر روحی شرایط سخت بود و هم از نظر تمرینی. اما سعی می‌کردم تمرین را متوقف نکنم. بعد از مدتی، حدود ۲۰ فروردین، اردوها در اردبیل از سر گرفته شد، چون شرایط آنجا امن‌تر بود. از آن زمان به بعد تقریباً در اردو بودم و مدت زیادی نتوانستم خانواده‌ام را ببینم.

تسنیم: فشار تمرینات در اردوها چطور بود؟ نقش: تمرینات خیلی سنگین بود و معمولاً روزی دو جلسه تمرین داشتیم. بعضی روزها واقعاً احساس می‌کردم دیگر توان ادامه دادن ندارم، اما عشق به قهرمانی و مدال باعث می‌شد دوباره خودم را جمع کنم و ادامه بدهم. وقتی یک هدف بزرگ داشته باشید، باید خیلی از سختی‌ها را تحمل کنید. من هم می‌دانستم برای رسیدن به چیزی که می‌خواهم، باید از خیلی چیزها بگذرم.

تسنیم: در این مسیر خانواده چقدر از شما حمایت کردند؟ نقش: خانواده‌ام همیشه حامی من بودند و هیچ‌وقت مانع ورزش کردنم نشدند. شرایط سختی بود، مخصوصاً زمانی که مدت زیادی در اردو بودم و نمی‌توانستم آنها را ببینم، اما همیشه حمایتشان را داشتم. این حمایت خانواده برای یک ورزشکار خیلی مهم است، چون ورزش قهرمانی فقط تمرین و مسابقه نیست و از نظر روحی هم فشار زیادی دارد.

تسنیم: وضعیت امکانات بوکس بانوان در کرمانشاه را چطور ارزیابی می‌کنید؟ نقش: واقعاً شرایط خوبی نداریم. حتی وقتی از ناگویا برگشتم، نمی‌دانستم دقیقاً کجا باید تمرین کنم. برای بوکسور داشتن رینگ، کیسه بوکس و فضای استاندارد ضروری است. من حتی پیشنهاد داده‌ام که یک سانس تمرینی در خانه بوکس کرمانشاه در اختیارم قرار بگیرد. آنجا دو رینگ، کیسه و امکانات مناسبی دارد و می‌توانم تمریناتم را به شکل حرفه‌ای ادامه بدهم. در حال حاضر مجبورم به صورت شخصی دنبال محل تمرین باشم و این موضوع برای ورزشکاری که می‌خواهد در سطح ملی و بین‌المللی فعالیت کند، اصلاً شرایط مناسبی نیست.

تسنیم: بعد از کسب این موفقیت، مسئولان استان چه حمایتی از شما داشتند؟ نقش: واقعیت این است که بعد از بازگشت از ناگویا هیچ مسئولی با من تماس نگرفت. برای اعزام به مسابقات مراسم بدرقه برگزار شد، اما بعد از بازگشت مراسم استقبال یا پیگیری خاصی انجام نشد و حتی کسی با من تماس نگرفت که بپرسد شرایطت چگونه است یا برای ادامه تمرین چه نیازهایی داری. برای ورزشکاری که در یک اتفاق تاریخی برای ورزش ایران حضور داشته، انتظار داشتم حداقل مسئولان ورزشی استان پیگیر شرایط من باشند.

تسنیم: به نظر شما مهم‌ترین مانع برای ورود دختران کرمانشاهی به بوکس چیست؟ نقش: به نظرم مشکل اصلی کمبود امکانات است. مربی داریم و دختران مستعد زیادی هم در استان هستند، اما باید فضایی داشته باشیم که رینگ، کیسه، تجهیزات مناسب و حریف تمرینی وجود داشته باشد. اگر این امکانات فراهم شود، مطمئنم دختران کرمانشاهی می‌توانند در سطح کشور و حتی مسابقات بین‌المللی بدرخشند.