ای مرز جاودانه

مریم درویشان

از اینکه به دیدارش رفته‌ایم بسیار خوشحال شده است با گل واژه‌های مهر و وفا صمیمانه به ما خوش آمد می گوید.

گفته بودیم، می‌آییم و آمدیم و خرمی را برایت به ارمغان آوردیم و تو را خرم شهر کردیم تا همیشه سبز بمانی.
آمدیم و از زمینت هزاران هزار لاله سرخ رویانیدیم ،ماهی‌هایت را حیاتی دوباره دادیم و از عشق گفتیم و بر تارک ایران از حماسه نام آورانت نوشتیم.
اهریمن را از خانه بیرون کردیم و پرندگان را با نامه عشق به بازگشت دعوت کردیم.
ای شهر پیچیده در تندباد حوادث؛ بر فراز گلدسته‌های مسجد جامع ات؛ پرچم پرافتخار ایمان را به اهتزاز درآوردیم؛ به صنوبران و سروهایت با خون اقتدا کردیم و از روزنه‌های افق؛ شکوه مردان و زنانت را به نظاره نشستیم.
ای هماره نامت سبز! کوچه‌ها و جاده‌هایت همیشه پر رهرو خواهد بود.
امروز نسلی نو عاشقانه هایشان را تقدیم تو می کنند. شهیدان و حماسه آوران؛ غزل‌هایشان را نثار راهت کرده تا تو همیشه برای ایران سبز و خرم بمانی.
ای مرز جودانه؛ تا ایران هست تو سبز می‌مانی و تا عشق هست تو خرم می‌مانی و نخل‌هایت هیچگاه غبار را بر تن به یادگار نخواهند پذیرفت .
کرخه و کارون با وجود تو سر به آسمان می‌ساید ومسجد همیشه جامع ات؛ با وجود تو اذان مهربانی سر داده و زلال آب‌ها با وجود تو به دریاها سلام می‌دهد .
اینک نیز به نشانه استواری تنها پرنده قلبم را آزاد می‌کنم تا بدانی چقدر دوستت دارم و چقدر در انتظار هوای رسیدن به تو بوده ام. ای ماذنه بلند عشق؛ برای همیشه سبز خواهی ماند و ما هر روز از خود تا عشق را به یاد تو گل کاری خواهیم کرد.
‌ای شهر پایداری و بیدار درمسیر رستگاری…
به یاد همه یاوران وشهیدان خفته درخاکت؛ هرصبح نماز مقاومت را بانیت پرواز می خوانیم و به امید طلوع جاودانه ات رنگین کمانی از بودن را در آسمانت نقاشی می کنیم.